İlahi Bir Beste İken Aşk

Tehir edilmiş bir gülümseme: sezilerin de ötesinde var oluşun nameleri.

Sönük kıblesinde sergüzeşt yalnızlığın

Ve de derinlerin tebaasına sızan gün ışığı

Pejmürde gölgeler

Renklerin uhrevi fısıltısı

Elbet ateşin olduğu yerden çıkan duman

Bazen toza dumana katan bir aşk

Nezdinde iklimin

Nazik bir reverans:

Aşkı selamlayan aşikâr yanılsa da insan…

Ah, geri duramadığı kadar bu ölümcül yangından.

Bitap düşülesi

Yıldız olmanın güncesi

Damarlarında dolaşan kanınsa pompaladığı

Sevginin ibaresi:

Bazen nazlı bazen sitemkâr

Kürediği kadar aşkı

Kandığı kadar bülbüle

Hulasası ömrün

Bazense ket vuran bir zihniyet gibi

Ve işte gerisin geri giden bir tanımlama

Korkunun olmasa da ecele faydası.

Dik yakalı bir sevgi

Oldukça dik başlı

Ağırdan aldığı kadar mutluluğu

Azımsanansa kimi zaman sevdalı yüreği.

Nakşeden gün ve gece

Seyrüseferinde hazanın

Aşkla ibadet eden her hece

İnsanlığını sunan ve sınanan her yeni günde

Yeter ki küfesinden eksik olmasın umudun yelpazesi.

Hicran ve kor heceler

Kar beyazı bir umuda bel bağlayan ıssız heceler

Uçuşan her zerre

Uğruna sevginin beyitlere sarılan

Yerin göğün dokusu ve dokunuşu kalemin

Nazarında evrenin,

Nazlı bir kelam

İçi yanan için için seven

İçre dönük penceresi

Her renge denk düşen her bir duygu

Kimi zaman kimsesizliğin duyulmasa da sesi

Ruhu duymayan her kimse

Birden başlayıp da saymaya

Varamadığı o sona

Sonsuzluğun sıçrattığı her kıvılcım

Elbet İlahi bir beste iken aşk

Közünde saklı bilinmezi sunarken bir hediye niyetine