Elif, annesinin bir kara leke gibi yüzüne yapýþtýrdýðý ihaneti o söylenmesi zor olan ismi “ piçliði” býrakarak gitmesinin ýstýrabýný dayanýlmaz aðýrlýðýnýn altýnda ezilirken, baba bildiði adama ihanetini beyaz yalan katarak anlatmak istedi. Bir akþam, deniz kenarýnda, Aylin ve Kaan’ýn da yanýnda olduðu bir sohbet sýrasýnda sessizliði fýrsat bilerek konuþtu:

“Kaan, Aylin, benim için burada olman çok önemli. Siz, benim hayatýmda gerçekten deðerli insanlarsýnýz. Ama benim gerçek babamý tanýmýyorsunuz. Annem, onunla ilgili hiçbir þey söylemedi. Ben de sadece annemin bana anlattýðý kadarýyla biliyorum. Onun adý Mustafa. Annem, onunla genç yaþta tanýþmýþ, âþýk olmuþ. Ancak ailesi, onunla evlenmesine izin vermemiþ. Annem, beni doðurduktan sonra Mustafa’dan ayrýlmýþ. Ve sonra Ahmet ile evlenmiþ. Ahmet, benim baba bildiðim adam. Ama gerçek babam Mustafa. Onunla hiç tanýþmadým, onunla hiçbir aným yok. Ýþte bu yüzden resimlerimde hep bir boþluk hissediyorum. Renklerim eksik, tuvallerim yarým kalýyor. Ama belki de bu yüzden resim yapýyorum. Belki de gerçek babamý, içimdeki bu boþluðu resimlerimle doldurarak arýyorum.”

Sabahýn erken saatlerinde, sanat atölyesindeyiz…

Kýrýk camlý pencerelerden sýzan güneþ ýþýðý, tozlu odanýn içini aydýnlatýyordu. Eski bir tahta masanýn üzerinde, kurumuþ fýrçalar ve renkli tüplerle dolu bir palet vardý. Atölyenin duvarlarý, yýllarýn getirdiði resimlerle kaplýydý. Her bir tablo, farklý bir hayatý anlatýyordu.

Leyla, gözlükleri burnunda, saçlarý beyazlamýþtý. Atölyesine her adým attýðýnda, geçmiþin anýlarýyla dolu yeni bir dünyaya adým atmýþ gibi hissederdi. Ressamlýk, onun için sadece bir meslek deðil, bir yaþam biçimiydi. Ýçindeki duygularý ve çýkmazlarý, tuval üzerine aktarmak için çabalayan bir ressamdý.

Bir gün, atölyesine gizemli bir müþteri geldi. Kapýyý hafifçe çaldý ve içeri girdi. Yüzü kapüþonlu paltolu kadýndý. Leyla, kadýnýn gözlerinin içine baktýðýnda, derin bir hüzün ve sýr dolu bir geçmiþini görür gibi oldu, ürperdi…

“Benim için bir tablo yapar mýsýnýz?” dedi kadýn sessizce. “Ýçimdeki karmaþayý, fýrça darbelerinizle ifade edebilir misiniz?”

Leyla, kadýnýn isteðini kabul etti. Fýrçasýný paletin üzerine daldýrdý ve tuvali önüne serdi. Gözleri kadýnýn yüzündeydi. Onun içindeki duygularý anlamak, resme yansýtmak istiyordu.

Eski tahta masanýn üzerinde, kurumuþ fýrçalar ve renkli tüplerle dolu bir palet duruyordu. Pencereden içeri sýzan güneþ ýþýðý, tozlu odanýn içini aydýnlatýyordu. Kýrýk camlar, ýþýðýn yere düþerken dans ettiði ince ýþýnlarla süslüydü. Duvarlar, yýllarýn getirdiði resimlerle kaplýydý. Her bir tablo, farklý bir hayatý yaþanmýþlýðý anlatýyordu. Birinde deniz kenarýnda bir çocuk, diðerinde daðlarýn zirvesinde bir daðcý vardý. Ressamýn yaþamýnýn izleri, bu tuvaller de saklýydý. Eski tahta sandalyeler, masanýn etrafýnda sýralanmýþtý. Üzerlerinde boya lekeleri ve çizikler vardý. Burada bir zamanlar sanatçýlar, öðrenciler ve meraklý gözler oturmuþtu. Odada hafif bir terebentin kokusu vardý. Ressamýn paletinden yükselen renkler, havada dans ediyordu. Mavi, sarý, kýrmýzý… Her bir rengin kendine özgü bir hayat hikâyesi vardý.