BALIKESİR'DE BİR KADIN 58
Günce – 6 Haziran 2025
Merhaba güncem,
Şu anda Akçay’a doğru yoldayız. Kurban Bayramı için yine bir araya geleceğiz. Ergun, Seher, Umut ve Aytaç bizden önce çıkmışlar evlerinden.
Sertaç, birkaç aydır babaannesiyle birlikte yaşıyor. İş için geldiği Körfez, onun kadar kayınvalideme de iyi geldi. Bir nefes, bir can… İnsan daha ne ister ki? Sevmeye de, kavga etmeye de ihtiyacı var insanın.
Kayınbabamın yokluğu hâlâ derinden sarsıyor hepimizi. Gülüşü, yaptığı şakalar, küçük, belli belirsiz mimikleri… Sanki gözümün önündeymiş gibi dolaşıyor hayali.
Asmanın altında kahvaltı faslı başlıyor. Fotoğraf çekiliyoruz. Yine bir boşluk, yine bir yoksunluk sarıyor etrafımızı. Keyif çayı içiliyor, Ergun ve Sertaç sigarasını tellendiriyor.
Bir süredir LÖSEV’e bağış yapıyoruz. Kurban kesenlerin telaşı yok bizde. Bir yandan da telefon görüşmeleri sürüyor tüm hızıyla.
Ben ise telefonla arayıp hal hatır sormayı, bayramlaşmayı çoktan bıraktım. Uzun süre tek taraflı sürdürdüğüm arkadaşlıklar ve iletişimler artık geride kaldı. Aklına dahi gelmediğim insanları, ben de artık anmıyorum.
Duvar saatinin gonku çalıyor...
Ve sanki göle sektirilerek atılan bir taşın suyun üstünde bıraktığı halkalar gibi, içimizde duygu geçişleri başlıyor.
Çini tabak, ruhumuzu okşayan bir el gibi…
İçimizdeki çocuğu usulca avutuyor.
Umut, Samet abisiyle birlikte ders çalışıyor. Seher gözümün içine bakarak,
“Senin için bir şans bu,” diyor.
Anadolu Üniversitesi'nin değerli bir öğretim görevlisiyle İngilizce konuşmak ve yazmak…
Kıymetli bir fırsat. Belki de yeni bir başlangıç.
Didoş’um tatile çıktı, yoğun iş temposunun ardından.
Beraber olamasak da gönüllerimiz bir.
Görüntülü arıyor, şakalar gırla gidiyor…
Yüzümüzde koca bir tebessümle kapatıyoruz telefonu.
Uzaklar yakın oluyor bazen bir gülüşle, bir bakışla.
Gün akşamın sessizliğine yaslanıyor şimdi.
Deniz uzaktan hafifçe kıyıya vuruyor, sanki bir şeyler söylemek ister gibi. İçimde yine o tanıdık sızı… Eksilenlerin, değişenlerin ve kabullerin bıraktığı iz.
Ama bir yandan da bir huzur var; sevdiklerimin sesiyle dolu bir ev, asmanın altında içilen çayın sıcaklığı, çocukların gülüşleri…
Biliyorum, her şey tam değil. Ama eksiklerle de yaşamaya alışıyor insan.
Kimi günler bir çini tabağın serinliği, kimi günler bir gonkun sesi tutar elimizden.
Bugün de öyle bir gün.
Bayramın sessiz coşkusuyla içimde yer açıyorum yarına.
H. Çiğdem Deniz
(
Balıkesirde Bir Kadın 58 başlıklı yazı
çitlembik tarafından
6.06.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
