Sevmeye Dair

Sırnaşık bir sarmaşığa öykündüm:

Cepkeninde saklı itikat

Cesurca yazmanın da muadili iken şiir

Ve kanıksanası o sönmeyen ateş

Kıvılcıma ne gerek?

Hayat zaten yangının ta kendisi

Bir hüzne daha damga vuran

Yanılgı eseriyiz belki de

Y/anıldığımız kadar da terk edildiğimiz

Ön sözü kayıp bir roman

Hele ki yok mu şehrin surları:

Bazen bir kale misali bazense kalem

Öznesine âşık bir esaret

Kim bağladıysa artık önceden şairin dilini.

Bir dilemma

Bazen kof bazen kesif…

Bir de kor acıdığı kadar da insana koyan

Acımakla ilgisi filan da yok önceden

Yanıp da ruhunu ifşa eden

Açık ara farkla bir kazurat dünde kalan

En ağır itham ve san ve zan…

Gönlünde uyutan şairin sökük peçesi

Ve işte perçemine yağan kar

Oysaki Kan’dı dünden kalan

Kanatan ve kaynayan ve karan

Ömre hitabe

Dünde kalan hengâme

Ah, keşke bir dil sürçmesi olup da geçmeliydi hayat

Ve de o hoyrat rüzgâr

Yüzümüzü yalayan bir itham

Kardıkça önünü

Ve de kaydıkça ayağının altındaki zemin

Ve işte çetelesi kayıp ömrün

Hitabesi

Hecelediğimiz kadar harcandığımız

Aşkla uyanıp hüzünle uykuya daldığımız

Ve de her acıtana âşık olduğumuz

Açamadığımız o kapı

Alçaklarda uçan değil

Bilakis en tepede ve zirvede

Bir kartalın yalnızlığı

Gagası ise kaç karattır kim bilir?

Künyesinde yazan ismini hicapla değil de onurla söylenir:

Kayrası bir öykü

Kanıksanası şu sefil döngü

Kaybolduğu kadar da dünü ve önü

Haraç mezat fısıldayan imgeler

Ziyade olsun, dercesine

Belki de en çok sevgi ve ömürdü iade edilmesi gereken…