Anlatacaðým aný öykü gerçek yaþanmýþ bir olaydan derlenmiþtir! Okullarýmýzda yaþanan öðretmenlerin durumu anlatýlmayacak. Kadrolu, sözleþmeli, ücretli öðretmen çalýþtýrýldýðýndan Mýsýrdaki saðýr sultanýn haberi var eðitim-öðretim sistemimizde…

Kadrolu öðretmenlerin de öðretmen, uzman öðretmen ve baþöðretmen olarak sýnýflara ayrýldýðý ayrýca bir vaka olarak yaþanýyor. Bunlar deðil öykümün temasý.

        Öðrencilik yýllarýmda altmýþlar, meslek yaþamýmda, yetmiþler, seksenler de dershanecilik diye bir uygulama yoktu. Doksanlarda altý yýl yurt dýþýnda bakanlýk öðretmeni olarak çalýþtým. Yurda döndüðümde ülkenin her bucaðýný özellikle büyük þehirlerimizi dershaneler sarmýþtý. Bakýmsýz bahçeleri ayrýk otlarýnýn iþgalinden farký yoktu dershanelerin eðitim-öðretim yaþamýmýza girmeleri.

        Þimdilerde dershanecilik olgusu tarihe karýþtý ne güzel! Bu sefer de araya özel okulculuk uygulamasý girdi. Orta öðretimde öðrencilerimizin beþte biri özel okullarda okuyor. Ekonomik durumu yeterli olan veliler çocuklarýný özel okullarda okutuyor. Bazý veliler de parasal olanaklarýný zorlayarak özel okullarý tercih ediyorlar.

        Özel okullarda sýký disiplin içinde yetiþen öðrencilerle, normal liselerde okuyan öðrenciler üniversite sýnavýnda ayný sorularý çözmek zorundalar. Haliyle fýrsat eþitliði olgusu ortadan kalkýyor. Klasik deyiþle iþçinin çocuðu iþçi olmaktan öte yüksekokullarda okuma þansýný kaybediyor ve ancak iþçi olabiliyor. Oysa Anayasamýzýn eðitim hakkýyla (aþaðýda zikredilen) maddesinde ilköðretim özetle kýz ve erkek öðrencileri için zorunludur ve devlet okullarýnda parasýzdýr diye buyuruyor. Ezcümle devlet okullarýna gerekli özen gösterilse özel okul olgusu yaþanmaz ve fýrsat eþitliði saðlanmýþ olur.

“MADDE 42. — Kimse, eðitim ve öðrenim hakkýndan yoksun býrakýlamaz. Eðitim ve öðretim, Devletin baþlýca gelen ödevlerindendir. Eðitim ve öðretim, Atatürk ilkeleri doðrultusunda, çaðdaþ bilim ve eðitim esaslarýna göre, Devletin gözetim ve denetimi altýnda yapýlýr. Bu esaslara aykýrý eðitim ve öðretim yerleri açýlamaz. Eðitim ve öðretim hürriyeti, Anayasa’ya sadakat borcunu ortadan kaldýrmaz. Devlet, okur - yazarlýðý yaygýnlaþtýrmak için gerekli tedbirleri alýr. Temel eðitimin ilk kademesi olan ilköðretim, öðrenim çaðýndaki kýz ve erkek bütün vatandaþlar için zorunludur ve temel ve orta eðitim Devlet okullarýnda parasýzdýr.”

Bunlarla da ilgili deðil öykümüz. Bu kadar söz kalabalýðý yeter. Geleyim öyküme. Lisede çalýþan bir öðretmen arkadaþým anlatýrdý. Pek inanasým gelmezdi sözlerine. “Sýradan ilkokul öðrencilerinin baþaracaðý dört iþlemi yeterince bilmeyen öðrenciler lisemize kayýt yaptýrýyor. Ayný arkadaþ öðrencisini okuttuðu derslerden bütünlemeye býrakýp onlardan maddi kaynak edinebiliyor bazý meslekdaþlarým…”

        Bir düðün cemiyeti vardý mahallemizde. Emekliliði yaklaþmýþ bir polis komþumuz çocuklarý için her türlü fedakârlýðý yaptýðý göðsünün gererek anlatýyordu. Güvenlik görevlimiz anlatmaya baþladýðý zaman sözü kimseye býrakmazdý. “Kýzým için beylik tabancamý sattým!” deyince anlattýklarý daha bir dinlemeye baþladýk.

        “Büyük kýzým lise sonda okurken kimya dersine giren öðretmeniyle problemi vardý. Öðretmeni kýzýmla özel görüþerek: ‘Eðer sýnýf geçmek istiyorsa arkadaþlarýnýn geçtiði köprüden geçmesinin zorunlu olduðunu…’ söyler. Kýzým aðlayarak durumu bana anlattý. Kýzýma öðretmeni þikâyet etmemizi söyledim.” Kýzým kabul etmedi. “Þikâyet konusu olursa öðretmenimin teklifini baþka duyan olmadý. Ýspat edemesek sýnýf tekrarý yapmak zorunda kalýrým” diye feryat etti.

        “Ardý önü bir yarým altýndý kýzýmýn yarasýna ilaç. Öðretmen hanýmýn isteði böyleydi. Ev kirasý, okulda okuyan üç çocuðumun masrafý bir anda yarým altýn param yoktu. Okullar tatile girecekti. Birisinden ödünç para istemekten hiç hoþlanmam. Bir anda babamdan miras kalan beylik tabancamý satmayý akýl ettim. Kýzým için feda olsun…”