Okulu bitirip göreve baþlayýnca ülke gerçeklerini yakýndan gözleme olanaðým oldu. Debisi oldukça bol bir çayýn vadisinin yamaçlarýnda bir köyde çalýþacaktým. Bir sakattan fazla yürüyerek bir patika yolla varýlýyordu çalýþacaðým köy okula. Küme küme fýndýk bahçeleri ve çamlarýn arasýna serpiþtirilip birbirinden aralýklý evlerin oluþturduðu köyde geçecekti yaþamýmýn en güzel gençlik yýllarý.

        Öðretmen Okulunu okuduðum güzelim Trabzon’da uygarlýðýn tüm olanaklarý vardý. Bir elin parmaklarýndan çok sinemalar. Tiyatro, yüksekokullar. Büyük bir halk kütüphanesi ve þehir stadyumu… Günlük gazetelere ulaþmakta sorun yoktu. Hafta sonlarý harçlýðýmýz oldukça sinema en hoþlandýðým eðlence mekânýmdý. Okulumuzun zengin kütüphanesi olmasýna karþý benim gibi kitapsever arkadaþlarýmla halk kütüphanesine de yararlanýrdýk.

        Köy, Külebi’nin Köy Öðretmenleri þiirinde betimlediði gibi:

“Yurdumuz uçsuz bucaksýz,
Gökte yýldýz kadar köylerimiz var.
Ama uzak, ama harap, ama garipsi…” köylerimizin týpa týp bir örneðiydi. Hani kuþ uçmaz kervan geçmez dense yeridir. Ulaþým keçi yoluyla saðlanýyor. Yükler cefakâr kadýnlarýn sýrtýyla taþýnýyor. Erkekler gurbetçi. Ancak sonbaharýn sonlarýnda köye dönüyorlar. Okul bir yýl önce açýlmýþ. Ýlk görev yapan iki öðretmen baþka okullara atama yaptýrmýþlar.

        Benim doðduðum ve ilçemizdeki köylerle görev yaptýðým köyü hiçbir açýdan karþýlaþtýrmak olanaklý olamaz. Örneðim çocukluk ve ilk gençlik yýllarýmý yaþadýðým köyümde okul ta 1930 yýlýnda açýlmýþ. Kýrklý, ellili yýllarda kýz-erkek köyün bütün çocuklarýnýn okula devamý saðlanmýþ. Çalýþacaðým köyde abartýsýz kýz öðrencilerin okula devamý bir türlü saðlanamýyordu. Öðretmen Okulu’nda okurken öðreticilerin okula kaydý için çeþitli yöntemler uygulanýr bu yöntemlerden birisi de velileri ikna yöntemiydi. Ýkna yöntemi tabiri garibime gitmiþti. Ýkna yönteminin canlý örneðiyle karþýkarþýyaydým.

Bana göre her anne-baba çocuðunun en azýndan okuma-yazma, klasik deyiþle hesap yapmasýný öðrenmesini ister. Bu bakýmdan da çocuklarýnýn okullu olmasýný saðlamak ebeveynlerinin biricik görevi olmalý. Kazýn ayaðýnýn öyle olmadýðýný istemeyerek gördüm.

Derslerden kalan zamanlarýmýzý köy gençleriyle top oynayarak geçiriyordum. Gerçi top oynayacak birazcýk düz alan bulmakta pek olanaklý olmuyordu. Kara Dere’nin hemen kýyýsýnda kurulmuþ nahiyede ortaokul açýldý. Ortaokulun Hasan Ali Yücel tercümesi çokça roman vardý. Ortaokulun kütüphanesinden kitap okuma gereksinimi karþýlýyordum. Ve aybaþlarýnda ilçeye gittiðimde bolca gazete ve dergi alýp bir zaman bu yayýnlarý okuyordum.

        O yýllarda birinci lige çýkmýþ olan ilin futbol takýmý Trabzonspor büyük takýmlara kök söktürüyor ve þampiyonluða oynuyordu. Köyün sýkýcý atmosferinden çýkmak adýna nahiyenin memurlarý ve çevre köylerin öðretmenleriyle bazý hafta sonlarý bir minibüse tutup Trabzon’a maçlara gidiyorduk.

Ýlkbahar geldi. Ligler bitmesi yaklaþtý. Fenerbahçe lider Trabzonspor’dan üç puan önde… O yýllarda galibiyete iki puan veriliyor. Haftanýn maçlarýnda Fenerbahçe Adana’da, Trabzonspor Ýzmir deplasmanýnda. Ben memleketimdeyim. Mart ayý gelince bir hafta izin alýp eþimi köye götürürdüm. Eþim anne-babama köy iþlerinde yardýmcý olurdu.

Köyde maçlarý radyodan takip ediyorum. Fenerbahçe puan alamadý, Trabzonspor galip geldi. Arada bir puan kaldý. Haftaya Fenerbahçe Trabzon’a geliyor. Ve Trabzon kendi sahasýnda maçý alýrsa bir puan farkla lider olacak.

Maçý kaçýrmak olmaz. Cumartesi Trabzon’a döndüm. Pazar günü maçý izleyip çalýþtýðým köye dönmeyi planladým. Trabzon’da kaldým. Fenerbahçe kaldýðým otelden hayli uzak bir otelde konaklýyordu. Sabaha kadar fanatik Trabzonspor taraftarlarý misafir takýmýn otelinin önünde davul çaldýlar. Benim otelim hayli uzak olmasýna karþýn ben de sabaha kadar davul sesi dinledim istemeyerek.

Maç saat 16.00’da oynanacaktý. Stadýn yarýsýnýn biletleri Rizeli seyircilere ayrýlmýþtý. Bilet bulmak hayli sýkýntýlýydý. Bu bakýndan sabah saat 06.00’da stada vardým. Güzlükle içeri girdim. Ve saat 09.00’da stadýn giriþ kapýlarý kapandý. Ortalama on saat stadta kaldým. Maçý Trabzonspor kazandý. Ve ayný yýl lig þampiyonu oldu. Futbol adýna takým devrim yapmýþ þampiyonluðu Ýstanbul’dan Anadolu’ya taþýmýþtý.

Futbol severlik güzel lakin benim gibi seyirciler simit yiyerek, sýðýra içerek ortalama on saat maç için zaman ayýrmýþtýk. Maç bittikten sonra bir iç hesaplaþmaya girdim. Yirmi iki futbolcu spor yapýyor, bolca para kazanýyor. Edilgen bir durumda maçý izleyen seyircilerin, benim bu iþte düz mantýkla kârým ne!? Kendimi kitap kurdu olarak tanýmlarým oysa. Futbolun toplumlarý uyutmakla bir afyon görevi yaptýðýný savunanlardaným. Kendime bu konuda çeki düzen vermeliyim. Zararýn neresinden dönülürse kârdýr. Eylemim yanlýþtý.

 Derler ya: “"Ýyi bir boks seyircisi olacaðýna, kötü bir boksör ol, sahaya in ve dayak ye." Hayatý seyretmek yerine sahaya in ve savaþ.”

 Ýþte bu ilkeyi kendime düstur edindim. Bir daha statlarda maç izlemedim. Köyde gençlerle bulduðumuz düzlüklerde top oynadýk. Ayrýca okulumuzun bahçesinde bir voleybol sahasý yapýp yaþlarý da hayli büyük öðrencilerle bol bol voleybol oynadýk.