Bir tarafý iðne yapraklý çam, köknar, lalin aðaçlarýyla kaplý yemyeþil orman denizi diðer tarafý düz çayýrlar, çayýrlarýn içinde meyve aðaçlarýyla sarýlý bir evde açmýþým gözlerimi dünyaya. Evimizin hemen yakýnýnda yýl boyu suyu eksilmeyen dereciðimiz þýrýl þýrýl sularýyla akardý...

 Karlarýn eridiði ilkbahar baþlarýnda dereciðimiz sularý artar su sesi yattýðým odada duyulurdu. Dereciðimin sesiyle tatlý ilkbahar uykusundan uyanýrdým. Ve meyve aðaçlarýndan ve ormanýn derinliklerinden kuþ seslerini dinlemek ayrý tanýmsýz bir güzellikti.

“Kamyonlar kavun taþýr ve ben
Boyuna onu düþünürdüm,
Kamyonlar kavun taþýr ve ben
Boyuna onu düþünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.”

        Köyümüz bulutlara komþu bir dað köyü. O bakýmdan köyümüzde kavun yetiþtirilmez. Külebi’nin dediði gibi bizim memlekette kamyonlar kavun taþýmaz ancak sonbahar mevsiminde kaðný arabalarý Ardahan köylerine elma, armut benzeri meyveler taþýrdý. Ve benim çocukluk yýllarýmda düþündüklerim pek yoktu. Ben de köyümüzdeki evde anne-babam altý çocuklu ailemizde yine Külebi gibi “serçe kadar” hürdüm.

        Sonra okul hayatý baþladý. Okuma sökünce kitaplarla tanýþtým. Benin düþündüðüm “O” sadece kitaplardý, masal, öykü kitaplarý. Ýlkokul öðretmenime olan uçsuz sevgim ve saygým hiç bitmedi. Öðretmenim güzel sesiyle ve telli sazlarýyla þarký, türkü ve marþlar öðretirdi. Ýlkbaharlarda kýr gezileri tertiplenir büyük sýnýflar ulusal duygularýmýzýn oluþmasýnda katký saðlayan marþlar söylerdi gezi yollarýnda. Ulus sevgisini, Atatürk’e hayranlýðýmýzý ilkokul yýllarýnda edindim.

        Dördüncü sýnýfta özellikle Tarih, Coðrafya, Yurttaþlýk Bilgisi (Tarih, Coðrafya… gibi dokuz kitap okutulurdu 4. Ve 5. Sýnýflarda) derslerinde yurdumuzu ve tarihimizi öðrendikçe yurt sevgisiyle birlikte mensubu olduðumuz ulusun bir parçasý olmanýn mutluluðunu tadýyordum. “Bir Türk dünyaya bedeldir.” Atatürk’ün bu sözünü çocuk saflýðýyla yorumluyordum.

“Sonra âlem deðiþiverdi
Ayrý su, ayrý hava, ayrý toprak.
Sonra âlem deðiþiverdi
Ayrý su, ayrý hava, ayrý toprak.
Mevsimler ne çabuk geçiverdi.”

        Ayný kahramanlýk duygularýný daha da içselleþtirerek ortaokula baþladým. “Sonra Âlem deðiþiverdi”  benim için. Sýcak aile yuvasýndan ayrýlarak önce ilçeye daha sonra büyük þehre gittim. “Ayrý su, ayrý hava, ayrý toprak...” Ve ayrý iklim. Sýcak aile yuvasýndan ýrakta yaþamak. Her dersin farklý öðretmenleri. Uzaktan garip garip uzaktan süzmekten öteye geçmeyen karþý cinslerle iliþkiler. Gerek ortaokul ve gerek Öðretmen Okulu’nda kýzlarla konuþmak idare ve öðretmenlerce hoþ karþýlanmazdý.

        Ulusal Kurtuluþ Savaþý’mýzýn muþtuyla sona ermesi bu kez ulusuma ve kendime güvenim daha da arttý. Atatürk liderliðinde Kurtuluþ Savaþýmýzýn destansý zaferi ve yýkýlan bir imparatorluðun külleri üzerinde yeni bir devleti kuran ulusumuzun baþarýsý tüm yurttaþlarýmýz(!) gibi beni de mutlu etmiþti.

        Orta 3. Sýnýfta tarih öðretmenimize sordum: “Hocam, 2. Dünya Savaþý’nda Almanlar bize saldýrsaydý, bizi yenebilirler miydi?” öðretmenim tebessümle cevap verdi: “Oðlum, biz kýl kuyruk atlarýmýzla Alman panzerlerine karþý durabilir miydik!?” Öðretmenimiz cevabý benim hayalimdeki güçlü ülke, ulus olma gerçeðine uygun deðildi.  Oysa Atatürk: “Bu sözü herhangi bir Türk’ün (her insan gibi) çok kýymetli olduðunu izah etmek için söylemiþtir.”

Öðretmen okulunda okurken Polonya-Türkiye Ulusal Takýmlarý maçý vardý Polonya’da. Gittiðim sinema salonunda film baþlamadan önce seyirciler koltuklarýna oturmuþ film baþlamasýný beklerken aldýklarý gazeteleri okuyorlardý. Gazetelerde büyük puntolarla maç hakkýnda yazýlar vardý. Kahramanlýk duygularýmýn iyice doruk yaptýðý yýllar içindeyim yine. Polonya’yý yeneriz diye düþünmüþtüm. Ertesi günü Lehlerin bizi 8-0 yendiðini duydum.

Ta ilkokul yýllarýnda ülkemizin hýzla kalkýnacaðýný sanayi ülkeleri arasýna gireceði hayallerini kurardým. Yurttaþlarýn görev ve sorumluluk bilincinde ereceðini, demokrasiyi ulusça olmasý gerekli biçimde içselleþtirip kanunlarýn adil ve tarafsýz karar vereceði zannýna kapýlmýþtým.

Çiçeði burnunda bir öðretmen olarak atandýðým köyde kýz öðrencilerin okula kaydýnýn yapýlmadýðýna tanýk oldum. Okul zaten bir yýl önce açýlmýþtý. Cumhuriyet “elli þeref yaþýna” ulaþmýþtý oysaki. Ve üç öðretmenle ders baþý yaptýk. Ýki öðretmen göreve yeni baþlamýþtýk. Üçüncü arkadaþ er öðretmendi. Yasa er öðretmenin askerlik süresi bitinceye kadar atandýðý köyde çalýþmasýný buyuruyordu. Er öðretmenimizin babasý doðduðu ilçenin belediye baþkanýymýþ. Öðretmenimiz Aralýk baþlarýnda bizi býraktý kendi ilçesine atandý. Tanýk olduðum garip olaylar büyük hayal kýrýklarý yaratýyordu bende.  Hümanist hayaller yýkýlýyordu bir bir…

Devam edecek.