Tanrý, sevdiði kullarýný yanýna erken alýrmýþ derler. Kesin bir yargý deðil bu ifade elbette. Hocalarýmýzýn bu sözü genç ölenlerin yakýnlarýna sabýr tavsiye etmek için söylendiðini düþünürüm. Kemal, Fen Bilgisi öðretmeniydi. Tanrý, erkenden yanýna aldý O’nu. Büyük sanatçýlar sahneye çýktýklarý zaman yaydýklarý pozitif enerji salonu ya da açýk alaný kaplar. Kemal, sempatik, yüzünden gülücükleri eksik olmayan, her anlatýsýnda fýkra tadýndaydý. Çevresine pozitif enerji yayardý týpký sanatçýlar gibi. Size baþýmdan geçen gerçek bir olayý anlatacaðým demiþti bir arkadaþ buluþmasýnda:

        “Çalýþtýðým lisenin yakýnýnda ortaokul açýldýðýnda bazý arkadaþlar ortaokulda görevlendirildi. Ben de ortaokulda Fen Bilgisi derslerine giriyorum. Bir davette tanýmadým beylerin masasýna oturmak zorunluluðu oluþtu. Selam derken sohbete daldýk. Sohbet devam ederken arkadaþlarýn birisinin yargýç, diðerinin doktor bir diðerinin eski bir parlamenter nihayet masayý savcý bey tamamlýyordu.  Birbirlerine hitaplarýndan mesleklerini öðreniyordum. Üst düzey adamlarýn sohbetleri ilginç olur.

 Arada savcý bey benim mesleðimi sordu. Ortaokul öðretmeni olduðumu söyledim. Masamýzda kýþ aylarýnda baþkanlardan yurdumuza giren soðuk havayý aratmayacak düzeydi soðuk bir hava esti. Beyler daha da benim yüzüme bakmadýlar. Ben de takýmý maç kaybetmiþ fanatik bir taraftarýn sessizliðinde az sonra müsaade isteyip masalarýndan ayrýldým.

        Kemal arkadaþýmýzý rahmetle anarak öykümüze dönelim. Hiç planýmda olmamasýna karþýn kendimi özel bir okulda buldum. Öðretmenliði bu kez özel okulda da yaþamak, özel okul sýnýflarýnýn havasýný teneffüs edip kireç tozlarýný yutmak varmýþ kaderimizde. Özel okullarýn atmosferi ile devlet okullarýnýn havasý çok farklýdýr. Özel okul öðretmenliði dikenli yollarda yürümek gibi bir þeydir. Bir kere öðretmenlerin çalýþma güvencesi diye bir kavram yoktur. Ýnsanýn yeni ortama en erken intibak eden varlýk olduðunu söylerler. Koþullara uyum saðladýk”…  Emeklilikten sonra çalýþtýðým için öðretmenliðe yeni baþlayan genç arkadaþlara göre sözleþmem fest edilir kaygýsý taþýmýyordum. Serde beyaz bayrak çekmek yok. Bir sýnýfý I. Sýnýftan aldým ve mezun edinceye kadar çalýþtým.

Bu “ahval ve þerait içinde” günler geçerken bir öðle arasý müdür odasýna uðramýþ oldum. Zaman var. Müdürümüzün ziyaretçileri vardý. Benim de oturmamý ýsrar etti. Oturdum. Okulu kuran patronlardan birisi, eski bir belediye baþkaný ki, okulun eðitim danýþmanýydý. Okulun doktoru aralarýnda sohbet ediyorlardý. Sessizce koþulanlarý dinliyordum. Farklarýnda deðildim adeta. Kocaeli’nin bir türlü çözüm üretilemeyen trafik sorunu sohbetin ana temasýydý. Halk otobüslerinin sýklýðý trafiði Arapsaçýna çeviriyordu. Halk otobüsü sürücüleri aralarýnda aletli meydan savaþlarý yaptýklarýndan yakýnýlýyordu.

En çok eski baþkan konuþuyordu. Dayanamadým söz aldým: Baþkaným, trafik sorununu çözmek için bir makbul çare var. Söyleyeyim, ilimizden geçen demiryoluna paralel ayrýca þehrin kuzeyinden baþtanbaþa raylý sisteme geçiþ çalýþmasý yapýlýrsa ve rayli sistemde trenler çalýþýrsa halk hem rahat taþýnýr hem de trafikte kalabalýk teþkil eden Halk otobüslerine gereksinim kalmaz… Baþkan, “ama hocam, Hereke’de çok set bir kaya var. Onu kýrmak olanaklý deðil. Ýzmit’in doðusunda Yahya Kaptan muhitinin altý bataklýk…” politik cevaba baþkanýn kendisinin de inandýðýný sanmýyorum. Tebessüm ederek dýþarý çýktým.

Almanya’da bakanlýk öðretmeni olarak çalýþýrken O ülkede þehir içi taþýmacýlýðýnýn çaðdaþ örneklerini görmüþtüm. Alman þehirlerinde yerin üstünde olduðu kadar yer altýnda döþenen tren yollarýnda çeþitli özellikte trenler çalýþýr. Yurt dýþýnda çalýþa öðretmenlerin bir misyonu da batý ülkelerinde gördükleri eðitim ve diðer çeþitli alanlardaki uygulamalarý Türkiye’ye döndüklerinde anlatmaktýr. Gerçi büyüklerimiz (!) batýdaki uygulamalarý kim bilir kaç kez görmüþlerdir. Görmesine görmüþlerdir de uygulama kararlýlýk ve süreklilik isteyen bir olgu. O anlayýþ da bizde yok henüz.

Toplumumuzda öðretmenler maalesef cumhuriyetimizin kurulduðundan yýllardaki ve daha sonraki birkaç on yýllardaki gibi saygý, ilgi görmüyor. Öðretmenliðin liderlik vasfý olan bir meslektir. Bu anlayýþla her ne kadar önemsenmesek bile fikirlerimizi söylemek çýplak gerçekleri haykýrmak zorundayýz.

Hemþehri derneðimizde arkadaþlarlayýz. Ülke seçim atmosferine girmiþ. Yerel seçimler yapýlacak. Derneðimizi belediye baþkan adaylarý sýk sýk ziyaret ediyor. Doktor emeklisi seçilme þansý hayli yüksek bir aday derneðimizi ziyaret etti. Çaylar, kahveler içindi. Adayýmýz projelerini uzun uzun anlattý. Ýlimizin ulaþým sorunu da konuþmalarýnýn bir bölümünü oluþturdu. Daha sonra sorularý almaya baþladý. Söz aldým.  Týpký özel okulda eski baþkana önerdiðim raylý sistem sorusunu yönelttim. Büyük þehir adayý açýk kalplilikle halk otobüslerini kaldýrýrsak sayýlarý hayli yekûn tutan halk otobüsü sürücülerine iþ veremem diye mazeret belirterek o iþin olamayacaðýný söyledi. Ayný dileði derneðe ve sitemize gelen baþka baþkan adaylarýna da ilettim. Olumlu yanýt alamadým.

Nihayet Ýzmit merkez ilçesi içinde 2017 yýlýnda tramvay seferi kýsa mesafelerle baþladý. Yýl yýl çalýþmalar devam etti. Þu anda Körfez-Derince-Ýzmit- Kartepe Metro Hattý çalýþmalarý sürüyor. Dilerim çalýþmalar erkenden mutlu sonla tamamlanýr. Böylece halkýmýzýn ulaþým sorunu büyük ölçüde çözülebileceði gibi trafik akýþýnda da sýkýntýlar en aza iner.   On yýl içinde, “demir aðlarla ördük anayurdu dört baþtan” hýzýnda olmasa bile metro çalýþmalarýnýn Kocaeli’mizde yýllardan sonra devam etmesi halkýmýz adýna mutluluk verici bir olay…