“ Öyküm sakýn riya olarak algýlanmasýn, sadece bir köy çocuðunun oruçla olan muhabbetidir”

        Öðretmenlerin veli toplantýlarýnda sýkça kullandýklarý bir cümle var... Çocuklar, evlerinde ebeveynlerini okulda öðretmenlerini rol model alýrlar. Cümlenin açýlýmý üzerine anlatýlar bitmez: Ýlk öðretmen annedir. Annelerin eðitim-bilinç düzeylerinin çocuðun yaþama tutulmasýnda edineceði söz ve davranýþlarý olumlu etkiler. Cahil ve mutsuz ailelerin çocuklarýndan güzellikler beklemek pek olasý deðil. Hele aralarýnda geçimsizlik olan çiftlerin çocuklarýnýn tanýk olacaðý tartýþmalarýnda onlarýn ruhlarýnda ne derin yaralanmalara neden olacaðý kuþkusuzdur. Hafýzasýnýn derinliklerine yerleþen acýlar ileride karþýlýðý ödenmemiþ fatura olarak çýkar bireyin karþýsýna. Öðretmenliði bir tarafa býrakýp konuya dönelim.

        Yine sabah olmuþ. Güneþ, ufukta altýn ýþýklarýyla karlarla bezeli evimizin karþýsýndaki ormanda tanýmsýz güzellikler yaratýyordu. Doðanýn güzelliði o gün için kararan ümitlerime derman olmadý. Aðlamak üzereyim! “Yine mi diyorum” anneme. “Niçin beni savurda yemeðe çaðýrmadýnýz?”

        Böyle sitemlerim hiç eksik olmazdý. Köy evimizde ramazan ayýnda bir gün bile olsa oruç tutmak isterdim. Savur yemeði için baldan tatlý çocuk uykumu bölüp bir türlü uyanýp yemek yiyenlerin sofrasýna oturamadým. Büyüklerde beni uyandýrmadý. Biricik kýlavuzum anne-babamdý. Ýçeriðini bilmezsem de çocuk kalbimle onlarýn yaptýðýný yapmak oruç tutmak istiyordum.

Yýllar, çocukluk döneminde çabuk geçmezdi. Oysa dedem “dün bir bu gün iki, zaman ne çabuk geçiyor” derdi. Nihayet çok merak ettiðim o gün geldi okullu oldum; ilkokula baþladým. Beþ yýllýk okulumuzda 4. Ve 5. sýnýfta Din Bilgisi adlý bir kitabýmýz vardý. Göksel varlýklarýn adýný bu kitaptan da okuyup öðreniyorduk. Tüm âlemleri yaratan Allah adýný önceleri sýk sýk duyardým. Büyüklerim, anne-babam ve de ablalarým özellikle namaz kýlarken,  Allah adýný telaffuz ederlerdi. Günlük köy yaþamýnda “Allah kolaylýk versin” benzeri sözleri de duyardým.

Ýlkokulda arkadaþlar arasýnda, “gece savura ben de kalktým. Þu anda oruçluyum.” Sözleri konuþulurdu. Ramazan ayý bittiðinde dört-beþinci sýnýflarda okurken arkadaþlar: “Bu ramazanda ancak iki gün oruç tuttum.” Bazý arkadaþlar biraz da övünerek, “bir hafta oruç tuttum” diyerek köydeki kart horozlar gibi etrafa caka satarlardý. Benim de o yaþlarda uykuyu yenip savura uyandýðým ve de oruçlu olduðum günlerim olmuþtu. Anne-babam ve diðer büyüklerimden terbiye kurallarýný ve de oruç tutmanýn bir dini görev olduðunu ta çocuk yaþlarýmda öðrenip özümsedim.

Ortaokul yýllarý baþladý. Köyüme 10 km uzakta ilçe merkezinde okudum ortaokulu. Açýk kalplilikle söylemeliyim. Orta birinci sýnýfta babaannem ilçede kuzenimle benim yemeðimi yapýyordu. Çocuktum. Dini görevleri yerine getirme yaþýna ermemiþtim henüz. O bakýmdan orta birde kaç gün oruç tuttuðumu anýmsayamýyorum. Orta ikide bu kez dayýmýn oðlu kuzenim ve köyümüzden bir arkadaþla kiralanan bir oda da kaldým. Yemeðimizi yengem yapýyordu. Oruçla olan sýnavým artýk baþlamýþtý. Aralýksýz 30 gün oruç tuttum. Ýlçemizde, savurda Kara Bayram Ustanýn davulcusuyla memleket ezgilerini icra ettiði zurna sesini zevkle dinlerdik. Ve iftar vakti yaklaþýrken de Taþtan Dayý’nýn Efkâr Tepesin top patlatmasýný sabýrla beklerdik.

Öðretmen Okulu yýlarýmda yatýlý öðrenciydim. Ramazan ayýnda arkadaþlarýmla büyük çoðunluk oruç tutardýk. Savurda yemeklerimiz yemek masasýnda hazýr olurdu. Ayný duyarlýlýkla iftar yemeðimizde yemek masamýzda bizi beklerdi. Oruç tutmayan arkadaþlarla özgürce kahvaltýlarýný yapar, öðlen yemeklerini oruç tutmayan öðretmenlerimizle yerlerdi. Niyetli ve oruçsuz arkadaþlarýmýz arasýnda en küçük bir hoþnutsuzluk olmazdý. Ve oruç tutmanýn dini bir görev olduðunu ayný zamanda Ýslam’ýn koþullarýndan biri olduðunu zamanla iyice içselleþtirdim.

Ve orucun aþaðýda sýralanan faydalarýný doktorlarýmýzdan sýklýkla dinliyoruz. Oruç tutmanýn beden saðlýðýna olan faydalarýndan öte son maddede sýralanan “Ýrade, sabýr ve duygudaþlýk gibi manevi yeteneklerini arttýrýr.” Özelliði çok deðerli ve anlamlý benim için… Sýcak ve uzun yaz günlerinde oruç tutmak varsýl insanlarýn aç insanlarla duygudaþlýk yapmasýný saðlar bir nemse de olsa. Günümüzde içinde kuþ sütü eksik, aþýrý zengin iftar sofralarýnýn hazýrlandýðýný gözlemliyoruz. Böylesi uygulamalarýn orucun manevi zenginliðine uygun olmadýðýný belirtmek gerekir.

·          Oruç tutmak insülin direncini azaltýp kan þekerini dengeler

·         Kan basýncý ve kolesterolü düþürür

·         Kalp saðlýðý, diyabet ve kanser gibi kronik hastalýklarýn geliþme riskini azaltýr

·         Beyin fonksiyonlarýný artýrýr

·         Metabolizmayý hýzlandýrýp kilo vermeyi kolaylaþtýrýr

·         Baðýþýklýðýn güçlenmesini saðlar

·         Oruç tutmak sindirim sistemini rahatlatýr

·         Büyüme hormonu salgýsýný artýrýr

·         Yaþlanmayý geciktirir

·         Karaciðer fonksiyonunda iyileþme saðlayabilir

·         Ýrade, sabýr ve duygudaþlýk gibi manevi yeteneklerini arttýrýr.

Ezcümle okul öncesi anne-babamýn kýlavuzluðunda oruç ve köy kültürünün güzelliklerini öðrendim. Ve kýþ aylarýnda kuþ uçmaz kervan geçmez yurdun en ýrak dað köyünde öðretmenimiz 2. Sýnýfta haftalýk dergi, 3. Sýnýfta 40’tan çok öykü ve masal kitabý getirtmiþti. Evet, okuma sevgisi edinmede kýlavuzum Köy Enstitüsü mezunu öðretmenim olmuþtur.

Ulusça laikliði gereði gibi kavrayabilsek oruç tutanlara saygý duyar tutmayanlara da bazý illerimizde olduðu gibi fiziksel saldýrý gafletinde bulunmayýz.