8 Martýnýz Kutlu Olsun

Her sabah uyandýðýnda gözlerini açan, günün ilk ýþýðýyla birlikte sessizce kalkýp evi, kalbi, hayalleri toparlayan o kadýnlar... Hiçbirimiz savaþçý olarak doðmadýk aslýnda. Hepimiz bir zamanlar sadece sevilmek, korunmak, küçük mutluluklarla yetinmek isteyen çocuklardýk. Bir bahçede koþmak, annenin eteðine sarýlmak, sevdiði bir þarkýyý mýrýldanmak, yarýnlara dair masum umutlar taþýmak istiyorduk. Ama hayat, bazen en beklenmedik anda kapýyý çaldý. Bazen bir kayýp, bazen bir ihanet, bazen yorgunluk, bazen de sadece “dayanman gerekiyor” denilen o aðýr sessizlik...

Ve iþte o an, içimizdeki en narin yer kanamaya baþladý. Ama tuhaf bir þekilde o kan, bizi öldürmedi. Tam tersine damarlarýmýzda dolaþýp baþka bir þeye dönüþtü: sessiz bir direniþe, yorgun ama kýrýlmayan bir gülümsemeye, gece yarýsý aðlayýp sabah kalkýp yine devam eden bir güce. Biz kadýnlar, çoðu zaman gözyaþlarýmýzý kimseye göstermeden, acýmýzý en derinimize gömüp, yine de etrafýmýzdakilere ýþýk olmaya devam ediyoruz. Bir annenin kucaðýnda uyuyan çocuða ninni olurken, bir sevgiliye “iyiyim” derken, iþ yerinde daha fazlasýný yapmak zorunda kalýrken, kendi yaralarýmýzý sarmayý en sona býrakýrken...

Þu kadýnlar var ya... Sabahýn köründe gözlerini açtýklarýnda bile içlerinde bir yer hâlâ dün gece aðlamaktan þiþmiþ. Ama kalkarlar. Kalkmak zorundadýrlar çünkü evde bir çocuk uyanacak, bir kahvaltý hazýrlanacak, bir hayat devam edecek. Hiçbirimiz "ben büyüyünce her þeye göðüs gereceðim" diye yataktan çýkmadýk. Biz sadece sevilmek istedik. Bir elin saçýmýzý okþamasýný, bir sesin "seni anlýyorum" demesini, bir omzun yaslanacak yer olmasýný... Ama hayat, o masum isteklere sýrtýný döndü. Bize "dayan" dedi. "Sus" dedi. "Gülümse" dedi. Ve biz sustuk. Dayandýk. Gülümsedik.

Ýçimizde bir yer hep kanadý. O kaný kimse görmedi belki. Ama biz hissettik. Her yutkunduðumuzda boðazýmýzda tuz tadý, her aynaya baktýðýmýzda gözaltlarýnda morluklar, her "nasýlsýn" sorusuna "iyiyim" derken içten içe kýrýlan bir þey... Yine de pes etmedik. Çünkü pes etmek, o küçücük kýz çocuðuna ihanet etmek olurdu. O, annesinin eteðine sarýlýp "büyüyünce ne olacaðým?" diye soran, gözleri parlayan, hayalleri pamuk þeker kadar hafif o çocuk... Ona "üzgünüm, dayanamadým" diyemezdik. O yüzden diþimizi sýktýk. O yüzden gece yarýsý yastýða gömülüp aðladýk, sabah kalkýp makyaj yaptýk. O yüzden "yeter artýk" dediðimiz anda bile bir daha "biraz daha" diyebildik.

Bugün, 8 Mart'ta sana diyorum: O içindeki kanayan yer, aslýnda en canlý yerin. O yara iyileþmiyor belki, ama seni öldürmüyor da. Tam tersine, seni sen yapýyor. Seni dirençli, seni derin, seni gerçekten insan yapýyor. Keþke güçlü olmak zorunda kalmasaydýk. Keþke sadece sevebilseydik, sevilseydik, çiçek sulayýp þiir okusaydýk. Ama madem kaldýk, madem dayandýk... O zaman bil ki, bu sessiz direniþimiz, tarihin en güzel isyaný.Tüm yaralý ama hâlâ atan kalplere, tüm suskun ama asla vazgeçmeyen ruhlara... Ýyi ki doðdunuz. Ýyi ki varsýnýz.

Ve iyi ki, hâlâ buradasýnýz. ❤

Bugün, 8 Mart’ta, sana sesleniyorum: o içindeki yaralý ama hâlâ atan kalbiyle, o suskun ama asla pes etmeyen ruhunla, o “yeter” dediði halde bir daha “biraz daha” diyebilen cesaretinle... Sen çok kýymetlisin. Güçlü olmak zorunda kalmamaný dilerdim. Ama madem olmak zorunda kaldýn, bil ki o güç senin en güzel isyanýn, en insani zaferin. Tüm yaralarýna, tüm sessiz çýðlýklarýna, tüm yeniden doðuþlarýna raðmen hâlâ burada, hâlâ seven, hâlâ umut eden, hâlâ yürüyen tüm kadýnlarýn 8 Mart’ý kutlu olsun.

Ýyi ki varsýnýz. Hepiniz, tek tek. ❤

Mehmet Aluç

 RESÝMLER ALINTIDIR.