Okulun koridorlarýnda yankýlanan çocuk sesleri, Fatma Nur Öðretmen için artýk bir neþe kaynaðý deðil, yaklaþmakta olan fýrtýnanýn uðultusuydu. Sýnýfýn kapýsýnda durup titreyen elleriyle tebeþir tozlu önlüðünü düzeltirken, aslýnda bir zýrh kuþanmaya çalýþtýðýný hissediyordu. Ýçeride, en arka sýrada oturan bir çocuk vardý; gözleri nefretle bilenmiþ, sessizliði ise her an saplanmaya hazýr bir býçak kadar keskindi. Ders boyunca o bakýþlarýn bir gölge gibi sýrtýnda gezindiðini hissediyor, tebeþiri tutan parmaklarýndaki titremeyi öðrencilerinden saklamaya çalýþýyordu.

Öðretmenler odasýna girdiðinde nefes nefeseydi; ciðerlerine dolan bayat çay ve kâðýt kokusu bile ona dar geliyordu. Meslektaþý, bardaðýný masaya býrakýrken endiþeyle sordu:

— Yine mi o çocuk?

Genç kadýn, masanýn üzerinde duran, her satýrý bir imdat çýðlýðý olan disiplin kurulu dilekçesine baktý. Sesi, bastýramadýðý bir korkuyla titriyordu:

— Kaçýncý kez yazdým bu dilekçeyi bilmiyorum. "Bu çocukta bir karanlýk var, bir gün can yakacak" dedim ama her seferinde "öðrencidir, kazanmak lazým" dediler. Kimse benim canýmý, evladýmýn geleceðini kazanmayý düþünmüyor.

Zihninde hep ayný sahne, bir taþ plak gibi dönüp duruyordu: Okul müdürünün odasýnda geçen son konuþma. Müdür, koltuðuna yaslanýp ilgisiz tavrýyla konuþmuþtu:

 — Hocam, öðrenciyi kurula verdik ama babasý Ýlçe Milli Eðitim Müdürlüðüne þikâyet etti,  biraz idare etsek?

Fatma Nur Öðretmen, nezaketin bittiði yerde masaya vurmuþtu elini:

 — Benim can güvenliðim hangi þikâyetin altýnda kalýyor müdür bey? Bu çocuk beni tehdit ediyor, anlamýyor musunuz?

Ama duvarlar saðýrdý; þikâyet, bir insanýn hayatýndan daha aðýr basmýþtý. Akþam eve dönerken adýmlarý geri geri gidiyordu, sanki her adýmda o uðursuz zile biraz daha yaklaþýyordu. Evin kapýsýný açtýðýnda, on yaþýndaki oðlu karþýladý onu. Çocuk, annesinin elindeki kurþun gibi aðýr çantayý almaya çalýþtý:

 — Anne, bugün yine çok yorgun görünüyorsun.

Genç anne oðluna sarýldý; onun masum, süt kokan tenini içine çekti. Deruni bir sýzýyla fýsýldadý:

 — Biraz yorgunum sadece annem, okulda iþler biraz karýþýk.

O gece sofrada sadece kaþýk sesleri ve yutkunurken boðazýna dizilen hýçkýrýklar vardý. Oðlu, hayallerine sýðýnarak sordu:

— Anne, yarýn beni parka götürecek misin?

Genç kadýnýn gözleri doldu, boðazý düðümlendi:

 — Gideceðiz oðlum. Bütün bu gürültü bitsin, okulun zili son kez çalsýn, gideceðiz.

Ertesi sabah, uðursuz zil çaldýðýnda Fatma Nur Öðretmen sýnýftaydý. Kapý aniden, bir fýrtýnayla açýlýr gibi açýldý. Kazanýlmasý gereken öðrenci, elinde kinle ve barutla girmiþti içeriye. Sýnýf bir anda buz kesti, nefesler tutuldu. Genç kadýn, sadece birkaç saniye bakabildi o karanlýk, dipsiz gözlere:

— Yapma evladým.

Ama Fatma Nur Öðretmen’in cýlýz sesi, kýnýndan çýkan býçaðýn soðuk, ölümcül parýltýsý yanýnda hiçe sayýldý. Yere yýðýlýrken, tebeþir tozlarý kanla karýþýp zemine yayýlýrken aklýnda sadece oðluna verdiði park sözü vardý. Okulun saðýr duvarlarý, bir öðretmenin, bir annenin son nefesini büyük bir kayýtsýzlýkla yuttu.

Cenaze günü Ihlamurkuyu’da sanki gökyüzü yere inmiþ, bütün þehir yas tutuyordu. Kadýn meslektaþlarý, omuzlarýnda taþýdýklarý tabutun aðýrlýðýný deðil, sahipsiz býrakýlmýþ bir hayatýn aðýr vebalini taþýyorlardý. Tabutun en önünde, annesinin park sözünü bekleyen küçük çocuk duruyordu. Gözleri yaþlý deðil, büyük bir hayretle doluydu; neden bunca insan þimdi gelip annesini alkýþlarla uðurluyordu? Yaþlý bir adam çocuðun omzuna dokunup:

— Annen çok iyi bir öðretmendi dediðinde, çocuk bir yetiþkinin bilgeliðiyle baktý adama:

 — Öðretmendi ama kimse onu korumadý. Herkes "öðrenci" dedi, "þikayet" dedi ama annemin uykularý kaçarken kimse yoktu.

Mezarlýðýn baþýnda biriken kalabalýk daðýlýrken, Fatma Nur Öðretmen’in sahipsiz dilekçeleri okul koridorlarýnda savruluyordu. Bir öðretmen, bir anne, bir kadýn; sistemin "idare edelim" dediði canavarýn kurbaný olmuþtu. Toprak atýlýrken duyulan sadece bir kürek sesi deðil, adaletin de gömülme sesiydi.

Genç kadýn artýk yoktu; ama küçük çocuðun hafýzasýnda, annesinin yarým kalan park sözü ve okulun koridorlarýnda asýlý kalan o son, acý çýðlýk bir ömür boyu yankýlanacaktý.

Aþk ile eyvallah…

Derya Deniz DÝNÇ

(Bazen bazý acýlarý tarif edemeyiz; kelimelerin bittiði derin boþlukta sadece insanlýðýmýzla kalakalýrýz. Hiç tanýmadýðýmýz birinin gidiþine, ayný mahalleden olmasak da sýzlayabiliyorsa içimiz, hala insan kalabilme mücadelesini kaybetmemiþiz demektir. Meslektaþým ýþýklar içinde uyusun.)