Tarihsizliğin Panzehri

...

bir tarafı kumral kokar

serin alizelerin gönlünde beslediği

bir tarafı kendisini göle banan maral

vaktin her beş seferinde

gözlerini sersin ister penceremden içeri

soy ağacında taze gelincik

eteklerinde renklenen düş kelebeği

ah o ebedi gülüşün senin

dudaklarımda yarım kalmış derviş ezgileri

yüreğinin yarısını seninle üleşsin ister

ah bu ırkçı şehirler

zenci avına çıkmış kir sokaklar

Müslüman’ca sevilsin ister bir adam

ah bu arteri kesilmiş ıssızlığın ölü bedenleri

ah yine yetmedi yüzün

yetmedi gülüşün

ah bu yokluğun çekiç sesleri

güven duygusunu yitirmiş kör duvarlar

hangi kapıya el vursa el muamelesi

hangi yüze yüz sürse

terk edilmiş mutsuzluk kulübesi

soluğunda bir sessizlik medresesi

nereden bilsin

yanmanın ve uyanmanın tonunu

ah ülkesinde mülteci düşlerin

sabır sandığında gizli yol ayetleri

kendi cehenneminde kavrulmuş kül köpükleri

penceremin camlarında toz festivali

dibinde yüzlerce boşluk devriyesi

hep aynı korku

aynı zorun tortusu beklemek

bir akşam sokulasın ister usulca yanına

çürümesin ister her şey gibi

hiçbir şey gibi

yasta kalmış bütün sıfatları geçsin ister seninle

varlığın gövdesi her zaman bizden yanadır

ister ki yokluk

bu su sefer de sınıfta kalsın

_boran