İstikşafi Görüşmeleri

Onu ilk gördüğümde

kalbim tek taraflı ateş açtı.

Ben daha adını bilmiyordum,

ama içimdeki bütün renkler

onun geçtiği yöne doğru

acil gündemle toplandı.

Gözleri masaya konmuş iki mühür gibiydi;

biri kalbimin üstüne bastı,

diğeri aklımın bütün evraklarını

geçersiz saydı.

Peşinden gittim.

Akrep ikinin üstünde kaylûle uykusunda,

yelkovan kendi havasında,

can çıkartmadan huy çoğaltıyor aklınca.

Ben aslında

içimde kurulan

aşk komisyonunun acil kararıyla

gülüşünün kıyısına

saha ziyareti yapıyorum.

Hayır, hayır;

dalgakıranların arkasına

utangaç bakışlardan

mistik bir donanma çıkarıyorum.

Aylarca takip ettim.

Sonunda bir kahve teklif ettim.

Hayret, kabul etti.

Göğsüm bahar ilan etti.

Oysa bu sadece

ön görüşmeye bir davetti.

Masaya oturduk.

Ben gözlerine bakacaktım,

o çantasından görünmez bir dosya çıkardı.

“Öncelikle,” dedi,

“niyetinizi anlamak isterim.”

Soğuk bir rüzgâr esti.

İçimdeki bütün kuşlar

resmî yazışma diline geçti.

“Şey,” dedim,

“ben sizi ilk gördüğümde…”

“Lütfen,” dedi,

“duygusal beyanlarınızı

somut verilerle destekleyiniz.”

Ben sustum.

Elimde veri değil, ben bile yoktum;

yalnız kalbimin

adını yeni öğrendiği bir felaket vardı.

Garson geldi.

O sade kahve söyledi,

ben yanlışlıkla

“uzun vadeli bağlılık” dedim.

Garson yüzüme baktı.

Ben bardağa baktım.

Kız not aldı.

“Heyecan düzeyi yüksek,” dedi,

“ifade kabiliyeti dalgalı,

ama niyet dosyası incelenebilir.”

Sanki

bu bir randevu değil,

bir istikşafi görüşmesidir.

“Geçmiş ilişkilerinizin

kapanış tutanakları mevcut mu?” diye sordu.

“Bazıları içimde imkânsız kaldı,” dedim.

Kaşını kaldırdı.

“Risk unsuru.”

“Fakat,” dedim,

“hiçbirinin gözleri sizinki gibi

gündemi değiştirmedi.”

“Duygusal manipülasyon ihtimali,” dedi.

Ben çay kaşığıyla karıştırdım kahveyi.

Şeker yoktu.

Kaşık öylece dönüyordu.

“Peki,” dedi,

“beni neden görmek istediniz?”

İşte bu soru

bütün protokolü bozdu.

Cevabı dosyada yoktu.

“Çünkü,” dedim,

“sizi gördüğüm an

içimdeki fail, mefulü öldürüp cinayet işledi.

Ben eskiden kendime ait sanıyordum kendimi.”

O ilk defa kalemini bıraktı.

Kahvenin dumanı

masanın üstünde küçük bir barış görüşmesi gibi

ikimizin arasına yayıldı.

“Güzel konuşuyorsunuz,” dedi,

“ama bu sürdürülebilir mi?”

“Bilmiyorum,” dedim,

“ben daha ilk cümlenizde

içimdeki bütün şiirleri feshettim.”

Gülümsedi.

Bu gülümseme

tutanağa geçmedi.

Ama ben geçirdim.

Kalbimin arka sayfasına,

kırmızı mürekkeple,

aceleyle,

biraz yamuk.

Sonra o tekrar ciddileşti.

“Tarafların beklentileri netleşmeli,” dedi.

“Benim beklentim çok basit,” dedim,

“bir daha göremezsem sizi

dünyamın üstü karbondioksit.”

“Bu fazla iddialı.”

“Ben de onu diyorum,” dedim,

“sizi görünce içimdeki bütün ihtimaller

ciddi ilişki statüsüne geçiyor.”

Sessizlik oldu.

Masada iki kahve,

bir yarım gülüş,

üç kaçamak bakış,

beş açık uçlu soru

ve benim tarafımdan

çoktan kabul edilmiş

tek taraflı bir aşk taslağı.

“Bu görüşme bağlayıcı değildir,” dedi.

“Ben bağlandım,” dedim.

“Henüz karar vermedim.”

Gözlerini kaçırdı.

Ben de fazla üstüne gitmedim.

Diplomasinin de bir edebi vardı.

Sadece sordum:

“Peki, ikinci görüşme için

uygun bir zemin oluştu mu?”

Kahvesinden bir yudum aldı.

“Zemin kırılgan,” dedi,

“ama tamamen kapalı değil.”

Ben o cümleyi

aldım, eve götürdüm.

Gece boyunca

yastığımın altına koydum,

üç kez dinledim,

iki kez yanlış anladım,

bir kez sarıp sarmaladım,

sonra kendime kızdım.

Ertesi gün mesaj geldi:

“Görüşmelere devam edilebilir.”

Ben aşkın bütün maddelerini

listeler hâlinde özetledim.

Belki sadece

bir kahve daha içecekti.

Belki yanarak gelecekti.

Belki yeni bir dosya açacak.

Belki kaçmaya çalışacak,

belki yeniden zemin yoklayacak.

Ve belki

istikşafi görüşmelerinin sonunda

iki taraf da fark etmeden

aynı cümlenin altına gizli bir imza atacak:

“Devam edelim.”