İnsan Kalabilmenin Zarafeti Ve Kıvancı İle

Düşlerim tekin değil bu aralar yine de sitem etmiyorum sadece telkin ediyorum iç sesimde doğan güneşe ulaşmanın imkân dâhilinde olmadığımı bile bile tecrit ediyorum kendimi dış sesten ve her mağlup geldiğimde ölüp yeniden dirilmeyi diliyorum en çok da uçmayı ölümsüzlüğe nazire edercesine ve bir bulut olup yağmak istiyorum annemin kabrine.

Mentollü düşler armağan ediyor Tanrı bana

Genzimi yakan

O titrek sesinde çaresizliğin,

Kimse çarpıtan gerçekleri 

Biliyorum usuldan uçuşan nameleri

Eklem yerlerine şiirlerin

Hüzün ekiyorum

Ertelenmiş mutluluğuma kim ise gölge edecek

Tevazu yüklü olmayı reddedip bu sefer

İnadına ağıt olup yağıyorum ithamların üzerine

Gökteki kıvrımlar bile yetmiyor

Ve içimdeki çılgın rakkase buğulu gözlerinde belirsizliğin

Bir neon ışığı gibi cenk ediyor karanlığın gölgesinde değil

Işıkların her huzmesine d/okunmak istiyorum yavaştan

Ertelenmiş ölümler menkıbesinde

Yeniden doğacak olmanın verdiği o hissikablelvuku neticesinde

İnsan olmanın tüm ağırlığını alt edip

Hafifçe s/üzülüyorum mezar taşına değen gün ışığında saklı

Ve tembihli evcil bir kuş gibi

Sadece bir buse diliyorum Tanrıdan

Beni masumca öpecek bir cengâver olmasının da ötesinde

Ruhuma giren krampı dindirip

Delişmen rüzgâra vurduğum kırbaçla

Ömrün seferi iklimlerinde

Kâh çiçek olup açmak

Kâh bulut olup sadece Tanrıya tapmak

Ötesinde içimde tepişen yılkı atlarına vurduğum dizginle

Nal seslerinde ruhumu

Şeytana pazarlayan kim ise

Kuş uçmaz kervan geçmez debilerde

Bir renge bürünüp

Önce kara deliğe konuşlu

Sonra sırtımdan vurulup

Gök kubbede asılı bir ışıldak misali

Yekpare vücut bulan bir kadından öte

Kimliksiz d/okunuşlarla

Bir çocuk siluetine bürünüp

Masumiyetin kıvrımlarında

Melek olup göğe s/üzülmekten başka da gayesi olmayan

Bir miladı devirip de

Miadı dolmuş yenmiş kuşüzümlerini gagalayan bir kuşa öykündüğüm

Her minvalde

Önce serbest bırakmak adına kalbimi

Sonra da zıpkın yemiş bir balık gibi

Ölümle sevişen dalgaların nezdinde

Sadece ve sadece

Yok olmak istiyorum

Tanrıçaların güzergâhında

Masumiyetin dergâhında

İnsan olmakla ilintili ne var ne yoksa

Terk etmek

Terk edildiğim köşe başlarında

Sadece Rabbimi zikretmek istiyorum

Ölüm meleği beni refüze etse bile

Ve işte

Şiirin ağrıyan eklemlerine

Sürdüğüm binlerce imgeye

Nazire eden

Safi bir dilekçe yazıp da evrene

Terk etmek istiyorum kâinatı

Acısını çıkarmak adına sonsuz terk edilişlerimin cihadında

Bir şiirden de öte

Ruhuma tezat tüm iklimlerden savrulmak adına

Savunduğum tüm ilkelerimi, namusumu ve yüreğimi

Armağan etmek adına

Tüm dünya çocuklarına

Bin yaşına gelmiş bir çocuk olmanın verdiği

Güven ve ehemmiyet neticesinde

Sadece d/okunmak annemin yüzüne

Dökülmemişçesine hücreleri

Bütünleşmek ölümle

Soyutlandığım tüm insan izleklerinden de öte

İnsan kalabilmenin zarafeti ve kıvancı ile…