Yarım Kalan Mevsim

On altı yıllık kırgınlığın bedeli,

Buğday sarısı bir tarlada yeşeriyordu.

Ben toprak kokuyordum;

İnsanoğlunun topraktan can bulduğunu sorguladığım zamanlarda.

Bir kez daha inanıyordum.

Söylesene...

Sen o zamanlar ne kadar maviye benziyordun?

Ne kadar eylül sarısıydı hayallerin?

Hangi zaman diliminde

Göğe çevirdin yüzünü de

Beni yeryüzünde unuttun?

Resmi, vakur bir duruşun vardı.

Bazen parçalı bulutlu bir bakışın...

Ve onca yıl sonra bile,

Adını içimden geçirirken

Aynı sessizlik çöker üzerime.

Onca yıl sonra

Saman yığınını eşelemek gibi bu.

Belki yaşanması mümkün bir hayalin

Hep yarım kalmış tarafına dokunmak.

Yazdığım şiirin arasından sızdın

Gün ışığı misali.

"Bu son," dediğim her yerde

Elini hissettim göğsümde.

Saç tellerin döküldü

Boynumun köstebek yuvalarına.

Anladım o an...

Dünyaya her gün milyonlarca insan gelirken,

Milyarlarcası toprağın altında sessizleşirken,

Bizim payımıza söylenmemiş bir cümle kaldı.

Onca yıl sonra

Kara kışları sever oldum.

Oysa bir zamanlar

En sevdiğim mevsim sonbahardı.

Bu değişim,

Veda edişlerinden değil.

Yüreğimin yavaş yavaş soğumasından...

Eksik bıraktığın yanlarımın

Her hasat mevsiminde yeniden hatırlanmasından.

Sahi...

"Sevgili" kelimesi

Hala aynı anlamı taşır mı içinde?

Yoksa yokluğumuzda kurduğumuz

Ayrı dünyalara

Bu kelimeyi söylemek bile haksızlık mı olur?

Sana oturup durmadan yazabilirim.

Kelimeler, özlemimi görgüsüzlük sanmandan çekinir.

Ama yine de içimde

Susmayan bir düşünce var.

Belki konuşmak,

Geçmişi geri getirmez ama

Yarım kalmış bir sessizliğe isim verir.

Ve anladım...

Bazı insanlar ömürden değil,

İçimizde yarım kalan bir cümleden ibaretmiş.

Ben hala noktasını sana emanet yaşıyorum...

Temmuz 2026   "Eylüle..."