Hasadın Unuttuğu Mevsim

Adına şiir denir mi, bilmem.

Adına, parşömen kağıtlarda rastlanır ilkin.

Adın, aşkın ezgisel boşluklarında hafif ağrılarla nükseder.

Benim kendimi alçaklarda hissetmem bundandır;

Senden daha alçak,

Senden daha hafif,

Senden daha sıradan masallar türetemezdim.

Kısacası sevgilim,

Kalemim sana yetişmez diye düşündüm.

En güzel çağlarımızda kalbimi uyuşturup

onu giyotine mahkum edişim bundandı.

Yazdıklarım hep aynı kaynaktan aktı yüreğime.

O yüzden içim sana benzedi.

Ve sen bunun hep farkındaydın.

Saplantı mıydı, gerçek bir beklenti miydi, bilemem.

Yazdığın her cümlenin iğnesi yüreğime battı.

Kelimeler kalemimden kan niyetine damladı.

Her şey gelir aklıma ara sıra.

O romanı, içinde bizi bulduğun için okuyuşum.

Senin şehrinde ilk kez kurduğumuz buluşma hayali.

Sesini duyma çabalarım

Buna hazır olmadığına dair çoğalan bahanelerin.

Her şey pamuk ipliğinden çözülür oysa.

Hayatın önümüze koyduğu fırsatları

tereddütsüz geri çevirdiğimiz için

Başka iklimlerin mutluluğuna mahkum edildik.

Bir bayram sabahı gibi tuttum ince belinden.

Hava güneşliydi; sohbetlerimiz açlığımızı bile unutturacak kıvamdaydı.

Sonra, bir zaman yanılsaması olduğumu düşündüğündendir belki.

Hiçbir şarkı buğday hasadı gibi kokmadı.

Güneş renklerini soldurdu,

Toprak yağan yağmuru bereket diye avundu.

Hayat da böyleydi oysa.

Yapamadığımızda, başaramadığımızda

kimse "Hata yaptın." demedi.

"Hayırlısı buydu." dediler, biz de inandık.

Karnımız doydu, cebimiz doldu.

Güzel kokular ruhumuzu oyaladı.

Sonra bir hastane odasında buldum kendimi.

Babamın nasırlı elleri avuçlarıma batıyordu.

İşte o an, o kokuyu iliklerime kadar çektim.

Ve yıllardır sustuğunu sandığım hatıran,

bir nefes gibi yeniden sen koktu.

Yıllar önce, "Bana güvenebilirsin." dediğin mevsimlerdeyiz şimdi.

Yıllar önce, "Olmaz." dediğin yerde duruyoruz.

Senin de korkuların vardı.

Geceleri iyi düşüncelerinin simsarıydın.

Ankara'yı seninle düşlemiştim yıllar önce.

Kasvetli havası üzerimize çok yakışırdı.

Geniş gökyüzünün altında

aynı sessizliğe inanmıştım.

Şimdi ise mevsimler bile bize aynı göğü çok görüyor.

İkimiz de, aynı havayı bile soluyamayacağımız şehirlerde yavaş yavaş yaşlanıyoruz.

Temmuz 2026 Eylül'e...

Ankara