Mademki Emir Büyük Yerden

Sığınmacı bir isyandı feryadım, renklerin alaveresinde saklanmış siyahı görmezden gelemediğim mihrabın bitiminde tek bir yıldızla yetindiğim kâbus gecelerin sönmezken de feri ve işte alaşağı edilmiş yalnızlığın tek müdavimi.

Soluktu gözlerim tenimde gezinen ay ışığına özlemim dinmişken

Belki de beyitler ve bentler aşmalıydım gece güne varmadan

Acım ise algı eşiğinde saklı ne varsa görmezden geldiğim

Yankılanmayan sesimin uzamına sere serpe serildiğim

Mimozalar yoktu artık günümde

Belki üç beş kırık dal…

Gönlüm de yok iken artık sevdada

Yağmalanmış dünyama yağan kar misal

Oysaki henüz ermiştik hazana

Asma katında figanın

Tek bir katresine razıydım senden gelecek selamın

Gün evrildi gece serpildi

Saatler danışıklı dönüşüklü

Kurmaca ve sahte suretler aksayan ayaklarına mevsimin ansızın serildi

Dokunulmazlığı vardı ne de olsa mevsimin

Ne dokunabildiğim ne de okuyabildiğim bir dize

Şiirlere sevdalı diz dize geçen ömrün son vardiyası

Tam da erecekken huzura

Kopacak kıyametin alametifarikası

Nazıma niyazıma yenik düşen ansızın

Göğün kodaman kanatlarından serpilen nidaların

Hangi birini susturabilirdim ki?

Ne fermanım sonlanmıştı ne de figanım yitik

Çeşmesi kurumuş yüreğim delik deşik

Maniler söylendi öncesinde

Kürt çaldı Çingene oynadı

Miski amberi kâinatın suskunluğa büründü sonrasında

Yer gök Rabbin ayaklarına kapandı

Ve kesildi kurdele

Kasıntı siluetlerin değil mi ki feri söndü

Aydınlık nur yüzlü cemalin vakti geldi geleli günün bitiminde

Ve top atıldı çanlar çalındı

Zil taktı oynadı küçük kız

Rakkaseler süzüldü pervasız

Gölgelerine serili bir buse misali

Zevkin doruğunda uçuştu kuşlar

Aşkın değil mi ki miadıydı

Özlem sonlandı gök kubbe ayrıldı ortasından

Yerden tepeye uçuşan kanadına meleklerin

Yağan karın da zimmetlisi sevginin

Ve işte ses etmeden silindi günahlar

Ses etmeden verildi beratlar

Sonsuzluğun uzvunda saklı bir beyit misali

Önce şakıdı bülbül sonra açıverdi nazlı gül

Beti benzi sararmış hükümler yitildi

Ana konuşlu bir ferman söylendi ağzından sonsuzluğun

Nuruna sadık melekler uçuştu

Gün bu gündü madem

Matemler ve yaşlar silindi

Sona revak kala yeniden kuruldu saatler,

Gün doğumuna yakın sonlandı nasihatler

Her şey ve herkes yerli yerinde

Sökün eden ışığa rağbet eden bir pervane misali

Önce kana bulandı evren yağan kara aldırmadan

Işığa hasret pervaneler sonsuzluğa karıştı

Âdem ve Havva yeniden yazdı hikâyesini

Evren kutsandı aşka adaklar adandı

Sil baştan sev baştan, dercesine

Yeni bir hak tanıdı Yaratan tüm kullarına

Kudretine nail her zerreye de adanmışken sözcükler

Ne kurgu idi yaşanan ne de kurmaca

Kurtarıcı iş başında cihan ise aka büründü

Siyah sonlandı yuhalandı

Beyazın niyazına yenik düştü beddualar

Şükür ve hikmet ve bereket

Yeniden çalıştı sarkaç inadına dünün

Günü kurtarmadı insan sadece

Tüm insanlık aydınlandı

Mademki de emir büyük yerden…