Eşikteki Pabuçlar

Aynı kapının mermerinde iki yabancı gövde.

Biri şantiyelerin ağır çamurunu, harca bulanmış gençliğini taşımış şehre,

biri sokak lambalarının altında, bir adamın kimsesiz yağmurunu emmiş bütün gece.

Topuklarında aynı gurbet nasırı, o bildik eve dönüş sızısı,

artık dünyayı adımlayacak ne bir heves, ne bir kibir.

Deri yorgun, bağcıklar intihar gibi çözük.

Karanlık bir koridorda, o sönük gölgenin altında

birbirinin yarasına sığınan iki kimsesiz pabuç paylaşıyor geceyi usulca.

İçeri giren misafir fark etmiyor bu dilsiz sözleşmeyi, bu iki kişilik sadakati,

kapı altından sızan rüzgâr dağıtamıyor yerdeki bu esmer, bu mağrur duruşu.

Öylece bekliyorlar;

içerideki hayat ne zaman anahtarı çevirse,

dışarıdaki o amansız kavgaya, o bitmeyen kör dövüşüne

ilk adımı, tek bir gövde gibi yine birlikte basacaklar.