Buluşacağımız Güne Kadar Rabbime Emanetsin

❝Çocuk oldum bir daha, ağladım.

Kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.

Kitaplar, aşk, her şey.

Her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.

Keşke nane şeker gibi mentollü bir buluttan doğaydım

Sonra gittin.

Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.

Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.

Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.

Söz dedim, söz verdim.

Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.

Güneşi özledim, sonra seni

Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.❞(Didem Madak)

Bir düşüşü özler mi hiç insan ama eğer ki yerden kaldıran sen isen, annem?

Sarkıtlarım vardı bir de dikitlerim

Sonra gün geldi ve hepsi eridi.

Ben de eriyebilirdim ama duygularım nasıl ki semirdi

Ve ben de büyüdüm ansızın, annem.

Gözlerimdeki o ela d/okunuş içinde neler saklıydı hele ki özlemim?

D/işlediğim kale/m misali

Bir öne bir arkaya devrildiğim

Ama sonra da toparlanıp yeniden ayağa dikildiğim.

G/özlerim nasıl da arıyor seni ve sesini.

Birileri kutlamış olsa da senin gidişini

Ve işte bize sahip çıktı yüce Mevla.

Bir düşüş bir çöküş iken beklenen

Yeniden yeşeren o çiçeğe can veren…

Gamlı ve ölü bir notayı melodiye dönüştüren

Cehennemi ise cennet kılan…

Hüznümü gömdüm desem…

Ama sen geldin mi aklıma…

Gölgemle de barıştım hani aklıma gelmişken

Hele ki o gölgeyi varsa bir izleyen…

Bir mevsim ve bir sene geçti gidişinin üstünden

Bir mevsim dediğime de bakma hani:

Hele ki bir mevsimde saklı iken sonsuz mevsim sonsuz gizem…

Melekler seninle ve benimle biliyorum

Sandığımdan da çıkardım bana aldıklarını

Adına ister çeyiz de ister anı

Her anımda saklısın sen sevgimin doruk rabıtası.

Geçimsiz değilim hem artık

Ne atık ne de batık bir gemi.

Sihrine inandığım umudun saklı tutulası ne çok an ne çok anı

En çokla en azın kesiştiği

Servetin değil mi ki yürekteki ederi ve değeri

Koşulsuz sevginin de tereddütsüz yemini.

Mademki sevmeyi bana sen öğrettin

Buluşacağımız güne kadar Rabbime emanetsin…