Yaþama Dokunanlar

  Benim gibi hiç dikkatle baktýnýz mý yaþadýðýnýz þehrin sokaklarýna, apartmanlarýn yüksek katlarýna, esnafýna… Bir þehir insanla sadece binalar alanýnda deðiþime uðruyorsa, insanlýk adýna deðerleriyle insaný bakýþla deðiþmiyorsa ben buna deðiþim deðil yerinde sayma, engellere takýlma diyorum. Oysa her sokaðýn bir hikâyesi, her köþenin ayrý bir ruhu vardýr da biz onu öldürdük kendi elimizle. Sokaklar, bir zamanlar gönüllerin neþesinde neþeyle insaný saran melodiler, gülümsemelerle doluydu. Þimdi ise sadece hüzünlü melodilerin eþliðinde hikâyeler fýsýldarken, kimi zaman ise umut dolu yarýnlarýn þarkýlarýný söylemekten uzak duruyor. Þehrin kalbi, insanýn kalbindeki ritimle sevgiyle neþeyle bu çeþitlilik içinde atar, yaþamýn tüm renklerini bir araya getirirdi, þimdilerde bundan hiçbir eser yok.

  Eskilerde karþýlýklý iki tek katlý evin penceresi, birbirine bakar ve bu þehrin öyküsüne tanýklýk ederdi bunu abartarak söylemiyorum çünkü her evde-tek katlý ahþap evler-güzelliðini yitirmeden önce-pencereye çýkanlar bir birlerine gülümser, ziyaretlerde bulunur muhabbetle yardýma ihtiyacý olan varsa yardýmýna koþmak için birlikte yardým için yola çýkýlýrdý. Ýþte o günlerde özlemle içimde kalanlarý size anlatarak devam edeyim buyurun seyredin ve hayran kalýn…

  Pencerenin bir yanda yaþlý bir kadýn, sabahlarý güneþi selamlar, diðer yanda ise genç bir adam, geç saatlere kadar kitap okurdu. Yaþlý kadýn, zaman zaman genç adama el sallar, o da gülümseyerek karþýlýk verirdi. Bu basit ama samimi etkileþim, þehrin soðuk yüzünü ýsýtan küçük ayrýntýlardan birisiydi. Bir gün, büyük bir fýrtýna þehri sardý. Gökyüzü hiddetle karardý, rüzgâr þarkýlarýný baðýra baðýra söyler oldu. Mahalle, sakinlerini kendilerini ve çevresindekileri korurken, yaþlý kadýn penceresinden dýþarýya baktý. Genç adamýn ýþýðý yandý, kitabýný bir kenara býraktý ve yaþlý kadýna doðru el salladý. Bu zor zamanlarda bile, aralarýndaki bu küçük ama anlamlý jest, her iki tarafa da güç veriyordu.

  Fýrtýna dinince, þehir yavaþ yavaþ hayatýna geri dönmeye baþladý. Sokaklar, tekrar canlandý; insanlar, güneþin altýnda yürüyüþlerine devam ettiler. Yaþlý kadýn ve genç adam, birbirlerine olan sempatilerini fark ettiler ve parkta bir buluþma ayarladýlar. Ýlk defa yüz yüze gelmeleri, þehrin karmaþasýnda bir dostluk köprüsü kurdu. Bu beklenmedik dostluk, yaþamýn içinden gelen sýcak bir dokunuþtu.

  Zamanla, yaþlý kadýn ve genç adamýn hikâyesi, çevrelerindekiler tarafýndan bilinir oldu. Komþular, birbirlerine daha sýk gülümser, yardýmlaþmanýn deðerini daha iyi anlardý. Þehrin yüzü, bu küçük etkileþimlerle deðiþmeye baþladý. Yavaþ yavaþ farkýnda olmasalar da, herkes birbirine daha yakýn hissetmeye baþlýyordu. Ýþte böyle, bu þehir; yaþamýn içinden gelen, basit ama etkili dokunuþlarla dolu bir yer haline geldi. Yaþlý kadýn ve genç adamýn hayatý, anlamlý bakýþý, bazen küçük þeylerin bile nasýl büyük bir fark meydana getirebileceðinin canlý bir örneði oldu. Sabahlarý güneþe selam vermek, kitap okumak ya da birine el sallamak gibi... Þehrin her köþesinde, yaþamýn güzellikleri bu þekilde kutlanýyor, karþýlýklý anlayýþ ve dostluk köprüleri kuruluyordu.

Sahaf 

  Þehrin sakinlerinden biri olarak, yaþlý bir sahaf dükkâný sahibi de bu insanlarýn gönlüne dokunmuþtu. Kiþilikli bir karaktere sahip olan bu Yaþar amca, kitaplarýn gizemli dünyasýný þehrin her köþesine taþýyordu. Dükkâný, unutulmuþ hikâyelerle dolu bir hazine sandýðý gibiydi. Burada, zaman zaman yaþlý kadýn kitap aramaya gelir, genç adam ise yeni yayýnlarý takip etmek için uðrardý. Sahaf sahibi Yaþar amca, her iki müþterisine de özel ilgi gösterir, onlarýn kitap tercihlerini yakýndan takip ederdi.

  Bir gün, sahaf , yaþlý kadýn için özel bir kitap seçti. Bu kitap, kadýnýn gençliðinde okuduðu, ancak yýllar içinde unuttuðu bir eserdi. Genç adam içinse, kendi yaþamýyla paralellikler gösteren bir roman buldu. Bu küçük ama düþünceli hareketler, sahaf sahibinin onlara olan samimiyetini ve insanlarý ne kadar önemsediðini gösteriyordu. Þehrin kültürel yaþamýna katkýda bulunmanýn yaný sýra, o da insanlar arasýnda köprüler kuruyordu. Sahaf dükkâný, yavaþ yavaþ sadece kitap satýlan bir yer olmaktan çýkýp, insanlarýn bir araya geldiði, sohbet edip fikir alýþveriþi yaptýðý bir mekân haline geldi. Fýrtýnalý bir akþam, yaþlý kadýn, genç adam ve sahaf sahibi, dükkânýn içinde kitaplar üzerine sohbet ederken buldular kendilerini. Bu toplantý, onlarýn arasýndaki baðlarý daha da güçlendirdi ve þehrin içine hayata yeni bir derinlik kattý. Zaman geçtikçe, sahaf sahibinin dükkâný, þehrimizin kültürel bir merkezi haline geldi. Komþular, bir kitap önerisi almak, ya da sadece dükkânýn sýcak atmosferinde vakit geçirmek için uðrar oldular. Dükkânýn varlýðý, þehrin ruhunu zenginleþtiren ve insanlarý birleþtiren bir etken olarak öne çýkmýþtý. Bu arada, yaþlý kadýn ve genç adamýn dostluðu da geliþmeye devam ediyordu. Onlar, artýk sadece birbirlerine deðil, ayný zamanda kültürel zenginliði ve sýcaklýðý temsil eden bu mekâna da baðlanmýþlardý.

Kahveci Emre

  Þehrin yaþam dokusuna yeni bir renk daha eklenmiþti. Emre, genç ve enerjik bir kahveci. Apartmanlarýn hemen köþesinde küçük bir kýraathane iþletiyor. Sabahýn erken saatlerinden akþamýn geç saatlerine kadar, þehrin sakinlerine özenle hazýrlanmýþ kahveler sunuyordu. Emre, müþterileriyle kurduðu sýcak iliþkiler ve samimiyetiyle bizler böyle tanýyorduk. Kýraathanenin duvarlarý, þehrin tarihine tanýklýk eden siyah beyaz fotoðraflarla süslenmiþ, her bir fotoðrafýn kendi gülümsemesini sunuyor, aile baðlarý, gülümsemeyi, birlikte güçlü olmayý, muhabbetin güzelliðini anlatan resimlerle donatýlmýþtý. Emre, bu fotoðraflarý müþterilerine anlatmayý çok sever, böylelikle geçmiþle günümüz arasýnda bir köprü kurardý.

  Yaþlý kadýn sýk sýk Emre'nin kýraathanesine gelir, her zaman cam kenarýna oturduðu  masada oturur insanlarý izlerken kahvesini yudumlardý. Artýk sahaf yaþar amca kitaplarýndan birçoðunu yaptýrdýðý rafa dizmiþ, o ve gençler her yaþtan insan gelerek çaylarýný, kahvelerini yudumlarken, köþedeki yerlerine oturarak kitaplarýný okur daha sonrada muhabbet ederlerdi. Emre, yaþlý kadýna en sevdiði kahveyi hatýrlar, genç adama ise yeni denediði kahve çeþitlerini önerirdi yaþlý Rahime teyzeme. Her gün, sahaf sahibi Yaþar amcada kýraathaneye uðrar. Orada oturanlarla, kitap okuyanlarla, kitaplardan kahve tadýmýnda, þehrin kültüründen günlük yaþamýn küçük detaylarýna kadar pek çok konuda sohbet ederlerdi, bende onlarýn içinde olmaktan zevk alýr aralarýnda hiç ayrýlmazdým. Bu buluþmalar, aramýzdaki baðlarý daha da güçlendirir ve þehrimizin havasýna, sokaðýna, mahallesine hikâyesine baþka bir boyut eklerdi.

  Kahveci Emre'nin varlýðý, mahalle sakinlerinin, hatta tüm þehrin sosyal hayatýna yeni bir dinamizm getirmiþti. Emre'nin müdavimleri arasýnda zamanla yeni dostluklar kurulur, insanlar birbirleriyle daha çok kaynaþýrdý. Kýraathanenin sýcak ve samimi atmosferi, þehrimizin, sokaðýmýzýn, mahallemizin soðuk yüzünü yumuþatan ýsýtan yüzüyle bir unsur olarak öne çýkardý. Ýþte böyle, Emre ve kýraathanesi, sahaf sahibi ve þehrin diðer karakterleriyle birlikte, þehrin yaþamýna dokunan, dokusunu zenginleþtiren önemli bir parça haline gelmiþti. Yaþlý kadýn, Rahime teyzem ve diðerleri genç adam, sahaf sahibi ve kahveci Emre; þehrin kültürel ve sosyal hayatýný canlandýran, birbirine kenetlenmiþ bir topluluðun simgeleri olarak hala bu gönlümde o günkü samimiyeti ve sýcaklýðýyla, insana deðer veren koþmalarýyla hala capcanlý duruyor, vesselam.

Mehmet Aluç