Kokusu Hâlâ Oradaydý

Otobüs terminalinin üst katýndaki çay ocaðýnýn önündeki plastik sandalyelerden birine oturmuþ, elimdeki ince belli bardaðý tutuyordum ama içmiyordum. Çayýn buharý yüzüme çarpýyor, gözlerimi daha da yakýyordu. Belki buhar, belki baþka bir þey.“Ankara’ya yeniden iþ bakmaya gidiyorum” demiþtim. Cümle o kadar kuru çýkmýþtý ki aðzýmdan, sanki bir iþ ilaný okuyormuþum gibi. O da “Hýmm” demiþti sadece. Sonra ikimiz birden ayný anda bakýþlarýmýzý kaçýrmýþtýk. Ayný anda. Sanki önceden prova edilmiþ bir sahne gibi. Ben saðdaki kýrýk neon tabelaya, o soldaki martý pisliðiyle boyanmýþ camekâna bakýyorduk.

Ýkimiz de birbirimizin gözlerine bir daha bakarsak, o son kýrýlgan þeyin gerçekten kýrýlacaðýný biliyorduk. O þeyin adý yoktu zaten. Aþk da deðildi tam, özlem de, alýþkanlýk da. Belki hepsinin birazý, belki hiçbirinin tamamý. Adý olmayan þeyler en çok acýtýyor insaný. Terminalin hoparlörü cýzýrdadý: “Konya-Ankara seferimiz 15 dakika sonra hareket edecektir. Yolcularýmýzýn otobüse geçmelerini rica ederiz.”Ýkimiz de yerimizden kýpýrdamadýk.
Sanki hareket edersek, zaman gerçekten baþlayacak, bu garip, askýda kalmýþ beþ dakika sonsuza kadar uzamayacaktý. Elini tuttum. Parmaklarý soðuktu ama avuç içi ateþ gibi yanýyordu. O da benimkini sýktý, çok sýký deðil, ama býrakmayacak kadar sýký. Sonra birden býraktý. Sanki elimi tutmaya devam ederse beni gerçekten Ankara’ya göndermiþ olacaðýný sandý. “Ya bulamazsan iþi?” dedi sessizce.

Sesi titriyordu ama aðlamýyordu. Henüz. “Bulurum herhalde” dedim. Yalan deðildi. Bulurdum büyük ihtimalle. Ama asýl mesele iþ deðildi ki. Asýl mesele, bulsam bile o iþin beni ondan daha az üþütecek bir yer olup olmayacaðýydý. Bir sigara yaktý. Ýlk nefesi çektiðinde dumaný üflerken gözlerini kapadý. Sanki dumanýn içine saklanmak istiyormuþ gibi. Sonra bana uzattý. Almadým. O da üstelemedi. “Ben burada kalýyorum iþte” dedi.
Sanki bunu ilk defa söylüyormuþ gibi. Sanki ben bilmiyormuþum gibi.“Biliyorum” dedim. Bir sessizlik daha. Bu seferki sessizlikte martýlar bile sustu sanki. Terminalin bütün gürültüsü bir anlýðýna çekildi. Sadece çay ocaðýnýn tüpünün mavi alevi çýtýrtýsý ve uzaktan gelen bir çocuðun aðlamasý. Sonra birden ayaða kalktý. Ben de kalktým. Karþýlýklý durduk. Aramýzda bir adým bile yoktu ama kilometrelerce mesafe vardý.“Üþürsün diye” dedi, boynundaki gri atkýyý çözüp bana uzattý. “Al þunu.”“Sen üþürsün” dedim.“Ben alýþtým” dedi ve zorla tutuþturdu elime.
Atký sýcaktý. Onun kokusu vardý. Saç kremi, sigara, biraz da ter. En güzel kokusu buydu zaten. O an birbirimize bakmayý býraktýk yine. Ben terminalin camýndan dýþarýdaki gri gökyüzüne, o yerdeki ezilmiþ izmarite. Ýkimizin de gözleri nemliydi. Ama aðlamadýk. Aðlamak, vedalaþmayý kabul etmek olurdu. Biz hâlâ kabul etmemiþtik sanki. Henüz. Otobüsün kapýsý açýldý. Þoför baðýrdý: “Son yolcuu!”O bir adým geri attý. Ben bir adým öne.“Görüþürüz” dedim. En yalan cümlelerden biriydi ama baþka ne diyebilirdim ki?“Görüþürüz” dedi. Ayný yalan, ayný aðýzdan. Merdivenlere doðru yürüdüm. Her basamakta arkama bakmak istedim ama bakmadým. Çünkü biliyordum: O hâlâ orada duruyordu. Nemli gözlerle, benim göremediðim bir noktaya bakýyordu. Belki martý pisliðine, belki kýrýk neona, belki de sadece kendi içindeki büyük, sessiz yarýða. Otobüs hareket ettiðinde camdan dýþarý baktým. Terminal küçülüyordu. O küçülüyordu. Sonunda sadece gri bir siluet kaldý. Elini hafifçe kaldýrmýþtý. Belki bana, belki martýlara, belki sadece havaya doðru. Atkýyý burnuma götürdüm.

Kokusu hâlâ oradaydý. Ama birazdan o da gidecekti. Týpký onun gözlerindeki nem gibi, benim içimdeki sýcaklýk gibi, “görüþürüz” demenin taþýdýðý bütün umut gibi… Yavaþ yavaþ, Ankara’ya doðru giden bir otobüste, baþka birinin kokusuna sarýlýp, kendi kendime fýsýldadým:“Belki bir gün… Ýkimiz birden ayný anda… Ayný noktaya bakmayý býrakýp… Yeniden birbirimize bakarýz. ”Ve o gün geldiðinde, belki gözlerimiz artýk nemli olmaz. Belki sadece gülümseriz.
Hafif, yorgun, ama gerçek bir gülümsemeyle. Belki. Þimdilik sadece nemli gözlerle, baþka noktalara meyletmeyi biliyoruz. Ve bu da, bir bakýma, hâlâ seviyor olmanýn en dürüst hâli bence. Sizce? Vesselam.

Mehmet Aluç