"Ýnsanýn dili kalbindekini tercüme edemediðinde, kalp dilsiz bir mahkûma dönüþür." — Halil Cibran

Henüz yedi yaþýndaydý; hayatýn en soðuk ve karanlýk yüzüyle tanýþtýðýnda boyundan büyük bir kederin altýnda eziliyordu. Babasýnýn hastane odasýndaki bembeyaz çarþaflar arasýnda, her nefeste biraz daha incelen yaþam baðýnýn kopuþuna tanýklýk etti. Cenaze töreninde, küreklerden dökülen topraðýn tabutun üzerine çarptýðý tok sesi duyduðunda, varlýðýnýn bir parçasýnýn da karanlýk çukura gömüldüðünü hissetti.

Boðazýnda düðümlenen, yutkunsa geçmeyen, baðýrsa çýkmayan sert yumrunun ne olduðunu bilmiyordu. Çevresindeki yetiþkinler birbirine sarýlýp hýçkýrýrken, çocuk bir buz kütlesi gibi donmuþtu. Annesi, gözlerinde fer kalmamýþ bir halde yanýna gelip, "Neden öylece bakýyorsun, neden bir damla yaþ dökmüyorsun?" diye sorduðunda; yavrucak, elinde sýmsýký tuttuðu en sevdiði oyuncak kamyonunu tüm gücüyle duvara fýrlattý. Kamyon parçalandý, plastik tekerlekler odanýn köþelerine savruldu.

Aslýnda hissettiði þeyin adý yastý; ama adýný bilmediði bu canavarý öfke sanýyordu. Yýllar sonra bir yetiþkin olduðunda bile, ne zaman bir veda ile karþýlaþsa, ne zaman bir terk edilme acýsý duysa, bir þeyleri kýrmak, yakýp yýkmak isteyecekti. Çünkü varlýðý, o ilk günün isimsiz acýsýna yanlýþ bir tercüme yapmýþtý.

Adý konulmamýþ her duygu, insanýn içinde dilsiz bir hayalet gibi dolaþýr ve en sonunda sahibini yanlýþ limanlara sýðýnmaya sürükler. Ýnsanoðlu, yeryüzüne çýplak ve dilsiz geldiðinde sadece aðlamayý bilir. Sonra kelimeleri öðreniriz: Ekmeði, suyu, gökyüzünü... Ancak iþ kendi kuytularýmýza geldiðinde, çoðumuz koca bir ömrü duygu cahili olarak tamamlarýz. Bir edebiyat dergisinin sayfalarýnda gezinirken bile aslýnda yazarýn, bizim adlandýramadýðýmýz bu sancýyý kâðýda döküþüne hayran kalýrýz.

Kendi içimizde konuþamadýðýmýz dili bir baþkasýnýn kaleminde bulduðumuzda nefes almaya baþlarýz. Duygunun adýný bilmemek, zifiri karanlýk bir odada el yordamýyla keskin býçaklar tutmaya benzer. Elimiz kanar ama bizi kesen þeyin ihanet mi, yetersizlik mi yoksa yalnýzlýk mý olduðunu seçemeyiz. Çünkü isimlendirmek, ehlileþtirmektir. Adýný koyduðumuz her canavar, belirsizliðin korkunç gücünü kaybeder; biraz daha küçülür ve bakýlabilir, göðüs gerilebilir bir mesafeye çekilir.

Eðer yas tutan bir insan, kalbindeki boþluða suçluluk adýný verirse; ömrünü hiç iþlemediði günahlarýn kefaretini ödeyerek, kendini cezalandýrarak geçirir. Oysa o hissin gerçek adý, sadece sevginin artýk gidecek bir adres bulamamasýdýr. Duygularýmýzýn adýný bilmediðimizde yanlýþ anahtarlarla yanlýþ kapýlarý zorlarýz. Acýyý dindirmek için hýrsa sarýlýr, korkuyu gizlemek için kibre bürünürüz. Bu yanlýþ çeviriler, bizi özümüzden koparýp kendimize yabancýlaþtýrýr.

Bir insan, içinde yankýlanan derin uðultunun melankoli olduðunu anladýðýnda artýk o sese þiirle, müzikle, resimle ya da sadece susarak cevap verebilir. Ama uðultuyu bir arýza sanýrsa, onu susturmaya çalýþýrken kendi sesini de boðar. Bizler, hislerimize doðru isimleri bahþettiðimiz ölçüde özgürleþiriz.

"Bütün acýlar, onlarý bir hikâyeye dönüþtürdüðümüzde ya da onlar hakkýnda bir hikâye anlattýðýmýzda katlanýlabilir hale gelirler." Diyor, Isak Dinesen

Sonuçta hepimiz, kalbimizin en kuytu köþesinde henüz tanýþmadýðýmýz, adýný koyamadýðýmýz bir acýyla bekliyoruz. Duyguyla kavga etmek veya onu halýnýn altýna süpürmek yerine, bir çocuðun elini tutar gibi tutmalý ve sormalýyýz: "Senin adýn ne?" Ýþte o zaman, küçük çocuðun elindeki kýrýk oyuncak kamyonun parçalarý yerine oturur. Gözyaþý bir zayýflýk deðil, varlýðýn en berrak lisaný olur.

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ