Bereketli buðday tarlalarýnýn arasýnda, düzeni bozan inatçý köke ayrýk otu derler. Çiftçiler için o, tarlanýn pürüzsüz disiplinini sarsan, baþaklarýn arasýna sýzmýþ bir davetsiz misafirdir. Topraðýn derinlerine öyle bir kenetlenir ki, onu sadece yüzeyden koparmak yetmez; kökünden söküp atmak, yok etmek gerekir. Çünkü ayrýk otu, bulunduðu yerin rengine bürünmez, kendi yeþilini dayatýr. Kalabalýðýn içinde kendi benzersiz kimliðini koruma inatçýlýðý, onu tarlanýn temizlenmesi gereken ilk hedefi haline getirir.

Hýz ve haz üzerine kurulu bu yenidünya düzeni, derinliði olan her þeyi bir kenara itiyor. Dijitalleþme, insan iliþkilerini birer týklama mesafesine indirgerken, eðitimden sanata, siyasetten günlük nezakete kadar her alanda nitelik yerini gürültülü bir niceliðe býraktý. Siyasetin kutuplaþmýþ mahalleleri arasýnda, sade vatandaþ ferasetiyle durmaya çalýþanlar için artýk yer yok. Felsefi düzlemde bu, bir varoluþ sancýsýdýr. Daha iyisini, daha sahicisini ve daha insani olaný görmüþ kuþaklar için bugünün dünyasý, yabancý bir dilin konuþulduðu ýssýz ve hoyrat bir ada gibi sanki. Deðiþim, her zaman geliþim demek deðildir; bazen sadece daha teknolojik bir yozlaþmadýr.

Bu yüzyýlýn çeyreðinde kendi ellerimizle ördüðümüz yalnýzlýk, aslýnda bir savunma mekanizmasýdýr. Ýnsanlar artýk sýnýr çizme hakkýný bir günah, bir ayýp gibi pazarlamaya çalýþýyor. Birine "dur" dediðinizde, "burasý benim özel alaným" dediðinizde, karþý taraf sizi suçlu hissettirerek kendine alan açma kurnazlýðýna giriþiyor. Kararlý duruþumuz, onlarýn aynasýnda yüksek ego olarak yankýlanýyor. Oysa ferasetten o kadar uzaklar ki; onlarýn ego dediði þeyin bizim özsaygýmýz, bizim haysiyet kalemiz olduðunu göremiyorlar.

Kendi reddediliþlerini hazmedemeyenlerin, topu hemen karþý tarafa atýp bizi sorunlu ilan ederek vicdanlarýný rahatlatma çabasýna þahit oluyoruz. Kontrolü kaybettiklerini anladýklarý anda, son sözü ben söyledim diyerek kurmaya çalýþtýklarý sahte üstünlük, aslýnda ne kadar aciz olduklarýnýn kanýtýdýr. En klasik manevi baský araçlarýný kullanarak, durumu asgari müþterek ve nezaket zemininden çýkarýp bizi borçlu veya vicdanen rahatsýz bir konuma itmeye çalýþmalarý, bu çaðýn en büyük nezaketsizliðidir.

Artýk herkesin geçilmesi imkânsýz duvarlarla çevrili bir mahallesi var. O mahallenin kurallarýna biat etmeyen herkes, anýnda bir ayrýk otu muamelesi görüyor. Yunus Emre’nin "Yaradýlaný hoþ gördük, Yaradandan ötürü" düsturu, artýk sadece tozlu kitap raflarýnda kalan, edebiyatseverlerin bildiði ruhsuz bir deyimden ibaret. Kimse kimseyi olduðu gibi kabul etmiyor; herkes birbirini kendi sýð kalýbýna dökmek istiyor.

Gemisini kurtaran her kaptanýn manifesto yazdýðý bu çaðda, kaptanýn gemiyi limana nasýl sað salim getireceði konusunda cümle âlem söz sahibi kesiliyor. Ama ne hikmetse, gemi fýrtýnaya yakalanýp batmaya baþladýðýnda, parmaklar tek bir kiþiyi, kaptaný suçlu ilan ediyor. Baþarý herkesin, baþarýsýzlýk ise sadece dik duranýn sýrtýna yükleniyor.

Ýnsanlar anlamýyor: Nezaket ve naiflik bu yüzyýlda bir zayýflýk deðil, en sert, en devrimci direniþ biçimidir. Kabalýðýn prim yaptýðý bir düzende, bir kuþtan özür dileyecek kadar ince kalabilmek, gerçek bir meydan okumadýr. Kabalýðýn ve kötülüðün güç sanýldýðý (ve sayýldýðý) bir devirde, herkesle konuþmak, her dertleþene inanmak, her kalabalýða güvenmek zorunda mýyýz? Hayýr. Biz bu dünyanýn gürültüsünde kendi sessizliðimizi seçtik. Eðer dik duruþumuzun bedeli yalnýzlýksa, o yalnýzlýðýn tacýný baþýmýzda taþýmaya razýyýz. Çünkü biliyoruz ki; bu sahte kalabalýklarýn arasýnda kaybolmaktansa, kendi gerçeðimizle bir baþýmýza kalmak en büyük onurdur.

Fakat biliyorum ki, ayrýk otlarýnýn her zaman kafasýnýn koparýlmasý kaçýnýlmazdýr. Çünkü insanlar ne istediðini bilenlerden deðil, en çok neyi istemediðini bilenlerden korkup ürkerler. Hayýr diyebilen, sýnýr çizen ve tarladaki tek tip baþaklara benzemeyi reddeden köklü irade, tarlanýn düzenini sarsar. Bizim "hayýr"larýmýz onlarýn konforunu bozar. Varsýn koparsýnlar kafamýzý; kökümüz topraðýn derin ve kimsenin ulaþamadýðý hakikatindedir.

Býrakýn onlar ego desin, biz haysiyet diyelim, býrakýn onlar ne büyük protesto desin, biz özgürlük direniþi diyelim. Ben konuþamadýðým için yazýyorum ve her cümlemde ayrýk otunun inatçý, yalnýz ama özgür ruhunu iliklerime kadar hissediyorum. Evet, ben bir ayrýk otuyum. O halde varsýn kökümüz hakikatte, baþýmýz dik olsun.

Aþk ile eyvallah.

D.Deniz DÝNÇ