Vaktiyle memleketin dað köylerinden birinde, her sabah gün doðarken sokaðýnýn baþýndaki eski çýnar aðacýný sulayan yaþlý bir adam varmýþ. Köylüler þaþkýnlýkla izlermiþ onu; çünkü çýnar zaten asýrlýkmýþ, kökleri topraðýn en derin sularýna çoktan ulaþmýþ. Bir gün sormuþlar: "Be hey ihtiyar, bu koca aðacýn senin suyuna mý ihtiyacý var? Neden her gün kendini yoruyorsun?". Yaþlý adam, elindeki ibriði yavaþça yere býrakmýþ, aðacýn gövdesine nasýrlý elleriyle dokunarak þöyle demiþ: "Bu aðaç benim suyuma muhtaç deðil evlat, ama ben bu aðacýn gölgesine borçluyum. Babam bu gölgede dinlendi, ben burada büyüdüm. Su vermek aðacý doyurmak için deðil, benim gönlümdeki borcu taze tutmak içindir.".

Þimdilerde yaþlý adamýn ibriði kýrýk, çýnarýn gölgesi ise beton yýðýnlarýnýn soðukluðunda kaybolmuþ bir sýzý... Modern zaman dedikleri devasa öðütücü, bize önce hýzla tüketmeyi, sonra da kolayca vazgeçmeyi öðretti. Eskiden bir selamýn, bir fincan kahvenin kýrk yýl hatýrý vardý; çünkü o zamanlar insanýn sözü, kâðýda dökülmüþ mühürlü bir senetten daha geçerliydi. Þimdilerde ise her þey bir parmak ucu kadar yakýn, ama bir o kadar da uçucu. Ýnsanlar birbirinin hayatýna bir fýrtýna gibi girip, hiçbir iz býrakmadan, sadece bir enkaz yýðýný býrakarak çýkýp gidiyorlar.

Sahi, gidenlerin ardýndan kalan buz gibi boþluk mu daha aðýrdýr, yoksa kalanlarýn dipsiz vefasýzlýðý mý? Boþluk bir þekilde dolar, zaman keskin uçlarý törpüler belki. Ama vefasýzlýk, insanýn ruhunda onarýlmasý imkânsýz bir gedik açar. Bir zamanlar omuz omuza yürüdüðünüz, acýnýzý bölüþtüðünüz insanlarýn sizi birer eskimiþ eþya gibi kenara býrakmasý, modern çaðýn en büyük vebasýdýr. Unutmamalý ki; vefa, yalnýzca bir hatýrlayýþ deðil, dilden dökülen bir selamýn kýrk yýllýk menzilini yorulmadan takip edebilme asaletidir.

Tolstoy’un dediði gibi: "Vefa, arkanda býraktýðýn yolu unutmamaktýr.". Biz yolu unuttuk. Nereden geldiðimizi, kimin elini tutarak ayaða kalktýðýmýzý unuttuk. Oysa vefa bir duruþtur, bir insan olma haysiyetidir. Bir öðretmenin öðrencisindeki emeði, bir dostun bir diðerindeki sýrrý, memleketin topraðýna duyulan baðlýlýk... Hepsi vefanýn kayýp alfabesinin birer harfidir.

Bugün, elimizde kalan son kalelerimizden biridir bu duygu. Eðer onu da kaybedersek, sadece geçmiþimizi deðil, gelecekte birbirimizin gözlerindeki eski tanýþýklýðý da kaybedeceðiz. Belki de yeniden baþlamak gerek; bir selamýn hatýrýný sayarak, bir fincan kahvenin buðusunda geçmiþin emeðine selam durarak... Çünkü insan, sadece birinin hafýzasýnda vefayla yer bulduðunda gerçekten yaþamýþ sayýlýr. Hayatýn süzgecinden geçerken toyluðumuzun savruk terk ediþlerini geride býrakýp, tecrübenin aðýr ama onurlu sadakatine sýðýnmalýyýz. Yoksa bu gürültülü dünyada, sessizce silinip gideceðiz.

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ