Gölgeler Alfabesi

Batan ne varsa, dilimde bir pas tadı bıraktı;

Yıldızı söken gece, güneşi de harcadı oysa.

Gümüş bir ay gördüm, göğün göğsünde yaraydı;

Anladım, sönen bir fenerle yürünmez bu boşlukta.

Ben İbrahim’i değil, önce o ateşi dinledim;

Kendi hırsından utanan, buz kesilen alevleri.

Kuyuya Yusuf’tan önce ben düştüm de anladım:

Karanlık, meğer ışığın bilmediği bir dildi.

Yakup’un elindeki kumaş değildi dirilten,

Zamanın kokusuydu, kör gözlere sızan.

Zindan dedikleri, demir parmaklıklar değil,

Ruhun kendi etrafına ördüğü o devasa yalandı.

Musa’nın asası vurunca denizin kalbine,

Su, iki duvar değil, iki korku oldu iki yanda.

Nuh’un gemisi tahtadan yapılmamıştı;

Yalnızlıktı dalgalarla boğuşan o koca tufanda.

Kayalardan sızan o ürkek ve öksüz hayat,

Taştan kalbimize verilmiş en ağır dersti.

Savrulup giden o kibirli kulelerin üstüne,

Rüzgâr bir ceza değil, bir ayna gibi esti.

Yanan şehirlerin küllerinden geriye kalan,

Hevesin insanı kül ettiği o dipsiz ve hırslı nefisti.

Hira’da yankılanan o ilk ve ürpertici nefes,

Zamanın nabzını sonsuza dek değiştiren şeydi.

Tenimizdeki yara, sabrın coğrafyası şimdi;

İçimizdeki balık, etten ve kemikten bir tekne.

En heybetli tahtlar, karıncanın ayak sesinde erir;

Çünkü sükût, sığmaz hiçbir kelimeye.

Beşikteki kelam asırları yırtıp geçerken,

Yüzyıllık uykular, zamana çekilen bir setti.

Medine yolundaki o tozlu hicret,

Kalbi etten bir kale yapma gayretiydi.

Şimdi ne bir kuyu ararım, ne gömlek, ne deniz;

Hepsi tek bir harfin kırık dökük heceleri.

Batanlar bitti, sönenler çekildi sahneden,

Geriye sadece her şeyi yutan o mutlak gece kaldı.

Ve o gecenin tam kalbinde,

Bütün kıssaların sustuğu,

Sözün kendi etiyle beslendiği yerde;

Yüzümdeki küller,

İçimdeki bütün o kırık aynalar,

Yalnız Sana uyandı.