Künye

Adı olmayan bir ülke,

Künyesinde şiir yazan bir devlet

Aslında yorgunluk da baş şehri

Ömürlük gölgelerin ruhuna

Rahmet okunası

Bulutların dokunduğu tepelerde

Açmayı bekleyen üç beş çiçek.

Şimdi diri bir cümle diliyor Tanrı:

Dirilmeyi men ettiği cümleten

Onca dokunuş,

Güne meyleden gecenin seyirlik ömrü

Belki de kıblesi zamanın,

Adı ölüm ise

Yine fermanı kayıp bir hükümdar

Çalarken zaman

Acıları name name

Çaldırırken umutları.

Seyirlik künye:

İşte şiir adında ve

İşte şer bildiğinde bile hayır arayan

Dokunup dokunup

Yok olmasından ziyade

Varlığın kisvesi

Varlar da yoklar da var madem

Bu ülkede

Hadi, bölelim kıta kıta şiiri

Habis bir ur gibi,

Kınından çıkan imgeleri de öldürelim.

Şair dilinde olsa da bir eziyet;

Şiirden çıkan manayı delelim

Tam da ortasından.

Külliyen yalan/mış şiir ve kadın;

Külliyen izammış şair ve aşk

Derli toplu ölümler

Himayesinde madem kalemin;

Tanrısı da şeytanı da şiirin

Yine makberinde bekleyen cahil zümre

Sözüm ona şiirin her dizesine

Sirayet eden her cahil imgeyi

Şair çekerken cımbızıyla

Büyük bir itinayla.

Böldüğü heceleri de yutarken

Böcek misali büzülen

Yürekte gocunan aşkı da

Dökerken şerbet niyetine

Şiirin tam da üstüne.

Şehir de şiir de yalan;

Kalem de vebal de dünden razı;

Geride kalan hoş bir tahayyül,

Penceresinde şiirin

Münafık bir leke adeta

Gecenin karasına bandıkça ömrü

Günü bile uyutan imge imge.