Başak...

Göğün tanıklığında, su perisi hayallerim…

Zaman tasniflerken izimi

Ayrı düştüğüm diğer yarım:

Yeminle günahkârım ben, Tanrım.

Başım her değdiğinde secdeye

İlahi Aşka biat,

Terennüm yüklü meleklerden de şahit olsun ki

İçimdeki o değişken mevsime

Rahmetin idrakindeyim

Kapanmadan son perde,

İçimdeki yası ellerimle öldürüp

Düşe bandığım gönül tutsaklığım.

Zamanın ufkunda perhizinde cahil imgelerin,

Yaftalanmış içimdeki her name madem

Düş simsarı yanılgılarında şehrin

Bir tutsağıyım evrenin

Belki de hicvinde gölgemin

Tek tanığıyım içimdeki infilakın.

Haydi, örün saçlarımı

Kesmeden hıçkırıklarımı

Gömün beni gömün derinlerdeki rahlenin bağrına

Düşeyim de

Palazlansın tüm duygularım:

İlahi bir sancı benimki;

Aşka namzet bir sanrı da değil asla

Olamaz her hayalim, bir yanılgıyı

İhbar ederken…

Öne düşen başım

Aslında

Ben çok yüklü bir başağım

Emaneti babamın;

Yürekli neferi ailemin

Belki görüntü ihlali

İçimdeki gerçek özürlü düşlerim.

Tasnifledim günleri:

Önüm, arkam

Solumdaki dağda kopan kıyamet

Sağımda rahmet

İçimdeki aşka esaret

Ben ki beylik bir cümle değilim asla

Hürmet ettiğim doğasında saklıyım bilinmezin.

Şafağında yüreğin

Dik başlı kelamın güç göstergesi de değil asla

Ben terbiye ederken nefsimi

Bata çıka yürüdüğüm ömrün

Kıyılarında serili harici sesler

İçten dışa büyüyen bir kıyamet:

Örücü cümleler,

Ölümlü nefesin sonundan önce

Başlamakla iştigalim her yeni güne

Yine ördüğüm ümidin

En yalın tasviri.

Az sonra duracağım kıyam

Aslında ilk günkü heyecanı ile

Yaşamak adına doğaüstü bir güç

İstimlâk edilen dünün menfi örtüsü

Ve temennisi nice beşerin:

Ölümüne tehir ettiğim mutluluk:

Açtım kapımı beklediğime değse keşke

Haznemdeki yangın daha da büyümeden…