Vaktiyle bilgeliðiyle tanýnan bir derviþ, heybesine sürekli aðýr taþlar doldurup þehirden þehre yürüyen bir gençle karþýlaþmýþ. Gencin yüzü kederden simsiyah, beli bükülmüþ, nefesi daralýyormuþ. Derviþ sormuþ: "Evlat, bu küfedeki taþlar da neyin nesi? Neden kendine bu eziyeti edersin?".

Genç, öfkeyle cevap vermiþ: "Bu taþlarýn her biri bana yapýlan bir haksýzlýðý, canýmý yakan bir yalaný, kalbimi kýran bir dostu temsil ediyor. Onlarý asla unutmamak için sýrtýmda taþýyorum.".

Derviþ acý bir tebessümle gencin omzuna dokunmuþ: "Bak evlat, sen o taþlarý sýrtýnda taþýyarak onlara ceza verdiðini sanýyorsun ama asýl cezayý kendi bedenine çektiriyorsun. Taþýdýðýn her taþ senin yolunu uzatýyor, dizlerini titretiyor, gözündeki feri söndürüyor. Oysa küfeyi yere býrakmak, taþlarýn sahiplerine 'yaptýðýn doðruydu' demek deðildir; 'ben artýk bu yükün hamalý olmayacaðým' demektir. Affetmek, küfeyi uçurumdan aþaðý býrakýp kendi yoluna dik bir sýrtla devam etmektir.".

Ýþte hayat, çoðumuz için o gencin sýrtýndaki küfeden farksýz. Yýllar geçiyor, bizler kýrgýnlýklarýmýzý, uðradýðýmýz haksýzlýklarý ve içimizde biriktirdiðimiz keskin "neden?" sorularýný birer mermer blok gibi ruhumuza yüklüyoruz. Sanýyoruz ki affetmezsek karþýmýzdaki cezalandýrýlacak, sanýyoruz ki öfkemizi diri tutarsak canýmýzý yakanlarýn caný yanacak.

Mevlana’nýn eþsiz çaðrýsý burada yankýlanýr kulaklarýmýzda: "Kusur bulmak için bakma, bir kusur örteceksen gece gibi ol.". Ama biz gece olmak yerine, o kusuru her gün güneþin altýna çýkarýp yeniden seyrediyoruz. Oysa þunu anlamak ne kadar uzun sürdü: Affetmek, karþýmýzdakine gidip "Sen haklýydýn, bana yaptýklarýn doðruydu" diyerek ona bir haklýlýk payesi vermek deðildir. Affetmek, aynanýn karþýsýna geçip kendimize; "Seni bu aðýr yükten, bu zehirli duygudan, uykularýný kaçýran sýzýdan azat ediyorum" demektir.

Tolstoy’un sarsýcý tespitiyle; "Ýntikamlarýn en korkuncu unutmaktýr.". Çünkü biz birini unutamadýðýmýzda, ona zihnimizde yer vermeye devam ederiz. Onu hatýrladýðýmýz her an, aslýnda affedemediðimiz kiþiyi ruhumuzda yaþatýrýz. En büyük intikam, kiþiyi ve yaptýklarýný hafýzanýn dipsiz kuyularýna býrakýp, kendi yolumuza o hiç yokmuþ gibi devam edebilmektir.

Buda’nýn sarsýcý uyarýsýný unutuyoruz: "Öfkeyi tutmak, zehri kendin içip baþkasýnýn ölmesini beklemek gibidir.". Biz zehri yudum yudum içiyoruz da, saçlarýmýzdaki her beyazda, gözlerimizdeki her yorgun damlada zehrin izi kalýyor.

Artýk sýrtýmdaki küfeyi, aðýr taþlarý yavaþça yere býrakýyorum. Kimseye "haklýsýn" demiyorum belki ama "senin bana verdiðin acýnýn beni daha fazla yönetmesine izin vermiyorum" diyorum. Oscar Wilde’ýn dediði gibi: "Düþmanlarýnýzý her zaman affedin, hiçbir þey onlarýn canýný bu kadar sýkamaz.". Ama ben onlarýn canýný sýkmak için deðil, kendi ruhumun masmavi gökyüzüne yeniden kanat çýrpabilmesi için býrakýyorum bu öfkeyi.

Þimdi derin bir nefes alýyorum. Sýrtýmdaki görünmez kambur hafifliyor. Çünkü hayat, bu aðýr yüklerle yürünemeyecek kadar kýsa ve tek bir aný bile kinle kirletilemeyecek kadar kutsal.

    Sizce de öyle deðil mi?

Aþk ile eyvallah...

Derya Deniz DÝNÇ

Aþk ile eyvallah...

Derya Deniz DÝNÇ