Dünyanýn en büyük trajedisi, bir adamýn çýkýp bir avuç topraðýn etrafýna ilk çiti diktiði uðursuz sabah baþladý. O çit sadece mülkiyeti belirlemedi; insaný insandan, merhameti topraktan ayýrdý. "Burasý benim" diyen kibirli ses, aslýnda kapitalizmin ve emperyalizmin ilk ilmeðini attý. Aidiyet dediðimiz masum sýðýnma ihtiyacý, vatan kavramýnýn arkasýna gizlenen devasa kartellerin ve silah tüccarlarýnýn elinde bir imha silahýna dönüþtü. Bugün Filistin’de yaþana sistematik soykýrým, tam da ilk çitin bugünkü kanlý meyvesidir.

"Dünyada ne harika kazanýlmýþ bir savaþ, ne de berbat imzalanmýþ bir barýþ vardýr," diyor Roosevelt. Ama Gazze’de gördüðümüz þey bir savaþ deðil; modern dünyanýn gözü önünde iþlenen, çocuklarýn hayallerini enkaz altýnda býrakan bir haysiyet sýnavýdýr. Ýsrail ve ABD yönetimlerinin kirli ittifaký, sadece toprak deðil, insanlýk onurunu da çiðniyor. CIA ve MOSSAD’ýn karanlýk dehlizlerinde; Epstein davasý gibi iðrenç pazarlýklarýn ve þantajlarýn üstünü örtmek için Ortadoðu’yu ateþe atan yönetenler, halklarý birbirine kýrdýrýrken aslýnda kendi bekalarýný koruyorlar. Ýran üzerinden çalýnan savaþ tamtamlarý, kirli labirentlerin deþifre olmasýndan duyulan korkunun yankýsýdýr.

Bilim namýna üretilen akýllý füzelerle bebekleri katledenler, sonra gidip dinamiti icat eden adamýn adýyla "Nobel Barýþ Ödülü" vererek dünyayý uyutuyorlar. Bu ne büyük bir ikiyüzlülük, ne acý bir "pýar" çalýþmasýdýr!. Ýnsanlarýn en hassas yerlerini; vatanla, dinle kaþýyýp onlarý bozuk para gibi harcayan bu sistemin karþýsýnda dik duran nadir sesler de var. Bugün pek çok ülke "bana dokunmayan yýlan bin yýl yaþasýn" diyerek kafasýný kuma gömerken, Ýspanya’nýn Filistin’i bir devlet olarak tanýyan soylu duruþu ve ABD’ye karþý "savaþ çözüm deðildir" diye haykýrmasý, insanlýðýn henüz ölmediðinin kanýtýdýr. Ýspanya ve Türkiye arasýnda kurulan vicdan köprüsü, bu karanlýk çaðda soylu bir direniþtir. Yoluna kurban olduðum, caným memleketimin insanlarý; merhametin acýtmamak olduðunu ve muhteþem bir saðduyuya sahip olduðunu bir kez daha dünyaya haykýrdý. Ýþte halkýmýn Ýspanya’ya sahip çýkmasýnýn ardýnda bu var.

Tarih bu ikiyüzlülüðü unutmayacak. Ýran’ýn Minab kentindeki kýz okulunda, ders kitaplarýnýn üzerine 180’e yakýn masumun kaný sýçradýðý günlerde; Melania Trump’ýn Birleþmiþ Milletler Güvenlik Konseyi’ndeki kürsüye çýkýp "Eðitim Yoluyla Barýþ" (Peace Through Education) baþlýklý bir konuþma yapmasý, tarihin en büyük ve en soðuk ironilerinden biri olarak kayda geçti. Bombalar altýnda can veren çocuklarýn yasýný tutan aileler varken; o kürsüde yapay zekânýn eðitimdeki faydalarýndan, teknolojinin barýþa hizmet etmesinden bahsediyordu. Ýran'daki okul saldýrýsýna dair tek bir kelime etmedi, somut bir kýnama dile getirmedi. Utanmadý, arlanmadý. A.B.D. vitrin olarak neden Melania Trump’ý seçti? Güzel bir kadýn olduðu için mi? Parçalanmýþ sýrt çantalarýndaki taze kan kokusunu, cilalý cümleler bastýrmaya yetmiyor.

Peki ya o çocuklar? Savaþla büyüyen, babasýnýn parçalanmýþ ceketine sarýlýp sabahý bekleyen o yetimlerin travmasýný hangi antlaþma onarabilir? O çocuklar yarýn nasýl saðlýklý birer yetiþkin olacak? Ya namuslarý, haysiyetleri ve hayatlarý kanlý çarklarýn arasýnda ezilen kadýnlar? Kadýnlarýn onurunun hiçe sayýldýðý, çocuklarýn okul sýralarýnda deðil de kefenlerde yan yana dizildiði bir dünyada hangi zaferden bahsedilebilir?

Benim nefretim o topraklarýn halklarýna deðil; bu kanlý tiyatroyu yönetenlere, masalarda insan hayatýný birer istatistiðe indirgeyenleredir. Her çocuk feryadýnda, her kadýnýn sönen ferinde biraz daha eksiliyoruz. Zafer naralarý atanlarýn kýlýçlarý ne kadar parlýyorsa, insanlýðýmýz o kadar kararýyor demektir. Kendi adýma bin kez, milyon kez A.B.D. ve Ýsrail’i yönetenleri lanetliyorum. Ya siz?

Aþk ile eyvallah.

D. Deniz DÝNÇ