Y İ T İ K E Z N A

Zemli uğultu misali

Aklın kilididir derin düşünce

Açılır kirpiğinden kan oturmuş göz misali

Umursamadıkça kangren olur gelgitler

Çıkrığı kırılır   i ç i m i z d e k i   kuyuların

Ve duraksız titreyişlere müptelâ olur ümitler

Mavinin ağzıyla konuşur gece

Düşeş yarasını sırtında taşır her  muhacir

Toz tutmaz   i ç l e r d e k i  yollar

Sıcak yağmurlar ıslatır endamsız gölgeleri

Kırbaçlandıkça mecalsiz kalır kollar

Koftur verilmeyecek nefes

Öksüz dağların başını okşamaz her rüzgâr

Kurur  i l k b a h a r ı n  nefesi

Papatyanın avucunda can verir yağmurlar

Suskunluğa ulanır üç nokta

Okundukça gönlü imar eder  mezmurlar

Tekfir edilir çiçeksiz bahar

Kurdunu içinde gizler  yasak elmalar

Açmayan  g ü l l e r i n  umudu serpilir  toprağa

Ve İpleri düğümünden kanatır tüm yılmalar

Ömrün saçlarını örer ecel

 Kan kırmızıya boyanır güler yüzlü şiirler

H i r a ’ s ı n a  çekilir küskün şair

Ve ciğerini kanatır şehirler

Bıçak ağzıdır her adım

Fethin kokusuna  erişemez işgaller

Suyun sadakatine  g i z l e n i r  dalgaların dengesi

Hayata şerh koyar son nefes

Ve devrilir meydanlardaki sloganların gölgesi

Lekelenir güneş

Eğretidir yeminsiz tüm duruşlar

Yarası açık  b o ş l u k lardan  sızar kötürüm düşler

Ve acemi kısrağı çatlatır yokuşlar

.   .  .

.

.

.

.

.

.

.