Kanayan Sessizlik

.

.

.

Körpe  hayatlar   törpülenir  aydınlığın  kör  noktalarında

Ve  gülüşleri   yüzlerinden  sağılmış  çocuklar

Koklar  şehrin  barut  kokulu  güllerini

Bir  kaşık  hüzünde  boğulmamak  adına

Maksadını  aşan  kabuslar  görülür

Umudu  yeşertmek  için  kapıldıkları  iklimlerde

Her  Musa  bir  asayı  barındırır

 

 

Sakalındaki  beyazlara  hüzün  bulaşmış  ihtiyarın

Gözündeki  yaş  kurumadan  damlar  yenileri

Geceler  de  kanar  durmadan

Ardından  kanatsız  güvercinler  havalanır  semalara

Yamalı  yeminler  dahi  bozulmuştur  artık

Bir  kelebek  ömrü  gibi  hayaller  kurulur

Ve  boynu  bükük  kalır  yarınların

 

 

Yüreklerin  yağları  erir  durmadan

Hasbihal  edecek  ne  hal  kalır  ne  kelime 

Nakış  nakış  ağıtlar  işlenir  geceye

Şahikalarda  kala  kalır  çığlıklar

Mezarlıklar  gibi  bir  sessizlik  sarar  yeryüzünü

Ve  tükenir  hayat  defterinin  yaprakları

Normalleşme  mayhoşluğu  hiç  bitmez  insancıkların

Kaç  ömre  yetecek  acılar  yaşanır

Düşlerden  arta  kalan  zamanlarda

Nasırlı  avuçlarda  saklanır  en  acı  uğultular

Her  şey  arşa  not  düşülür

Ve  kalemler

İsyan  yüklü  satırlarla  dirilir .

.

.